Bu sitede bulunan yazılar memnuniyetsizliğiniz halınde olursa bizimle iletişime geçiniz ve o yazıyı biz siliriz. saygılarımızla

    teknenin altındaki su derinliğini gösteren cihaz

    1 ziyaretçi

    teknenin altındaki su derinliğini gösteren cihaz bilgi90'dan bulabilirsiniz

    Denizin derinliğini ölçmek için kullanılan aletin adı nedir?

    Denizin derinliğini ölçmek için kullanılan aletin adı nedir?

    Sualtı tabanının topografik durumunu belirlemek amacıyla su yüzeyine dik doğrultuda (çekül doğrultusunda) derinlik ölçmeleri yapılır.  Bu işleme hidrografide iskandil , derinliği ölçülen veya derinlik ölçmesi yapılan noktaya da�iskandil noktası denir. İskandil, klasik haritacılıktaki nivelman ile eş anlamlıdır. Ancak iskandilde uygulanan yöntemler ve kullanılan araçlar tamamen farklıdır. Burada sualtı tabanını görmek mümkün olmadığından genellikle önceden saptanan doğrultular üzerinde ve belirli aralıklarla ölçmeler yapılır ve elde edilen derinlik değerleri o andaki su seviyesi ile ilgilidir.

    Derinlik değerleri haritaya işlenmeden önce yönteme, alete ve su ortamına bağlı olarak düzeltmeler uygulanır ve daha sonra ortak bir su seviyesine indirgenir. Derinlik ölçmesi, kullanılan alete göre ya bir operatör tarafından bizzat yapılır veya bir alet tarafından otomatik olarak gerçekleştirilir. İskandilde kullanılan alete göre derinlik değerleri ya doğrudan okunur ya da dolaylı olarak elde edilir.

    İskandil yöntemleri; tarihi gelişim veya alet konstrüksiyonlarının tamlığı yönünden, klasik yöntemler ve modern yöntemler  diye  iki gruba ayrılabilir:

    1. Klasik  yöntemler

    a- Lata iskandili,

    b- İp iskandili,

    c- Tel (mekanik) iskandil.

    d- Hidrostatik iskandil,

    e- Termometrik iskandil,

    2. Modern Yöntemler

    a- Akustik iskandil,

    b- Laser (Lidar) iskandili

    Canlı Borsa - Altın Fiyatları - Döviz Kurları için Bigpara

    Yazı kaynağı : www.hurriyet.com.tr

    Deniz Ölçmeleri

    Deniz Ölçmeleri

    Deniz Ölçmeleri

    Giriş

    Üç tarafı denizlerle çevrili bir ülkede, deniz tabanına yönelik projelerin gittikçe artacağı beklenen bir olgudur. Bu tür projelerin artması, deniz tabanı haritalarının yapılması, jeofizik araştırmalar ve su biyolojisine yönelik oşinografik çalışmaların gündeme gelmesine neden olacaktır.

    Bu tür çalışmalar harita mühendisliğinin ana dallarından biridir ve aynı zamanda diğer mühendislik disiplinleri ile birlikte çalışmayı da gerektirmektedir. Ancak formasyon olarak, klasik harita mühendislik bilgilerine ek olarak, bilgisayar, elektronik, navigasyon gibi bilgilerin de gerekliliği kaçınılmazdır. Deniz çalışmalarında çalışılacak alanın görsel olarak görünememesi ve çalışmanın tabiatı gereği sürekli hareket halinde bulunulması, çok değişik teknikler ve ekipmanların kullanılmasını gerektirmektedir.

    Bu sunumun amacı, teorik detaylara girmekten çok, çalışmanın prensiplerine yönelik genel bir çerçeve çizmek ve bu tür bir ölçme ile karşı karşıya kalan meslektaşlarımıza, mesleki bilgileri ile neleri bağdaştırabileceği hakkında bir fikir vermektir.

    Konum Belirleme

    Esas olarak tüm çalışmaların esası, anlık konum bilgisinin alınmasına dayanır. Ancak kara çalışmalarında olduğu gibi belirli bir yerde sabit durarak konum almak olanaksız olduğundan, hareket halindeyken konum bilgisini istenen hassasiyette almak, ve bu bilgiyi, yapılan iş için gerekli diğer ekipmanlardan gelen veriyle birlikte senkronize ederek birleştirmek deniz çalışmalarının ana konusudur.

    Günümüzdeki teknolojiler ile konum belirlemek iki ayrı yöntemle yapılmaktadır. Kıyıdan belirli mesafelere kadar olan çalışmalarda, Total Station’lar veya GPS teknikleri kullanılmakta, buna karşılık kıyıdan uzaktaki çalışmalarda sadece GPS teknikleri kullanılabilmektedir.

    Total Station ile açı ve mesafe ölçüldüğü için, bu çalışmalara polar yöntem adı verilmektedir. Genel olarak kıyı inşaatı çalışmalarında, bir kazığı aplike etmek için, ya da bir deniz tabanı taramasında, ekipmanın gerekli konuma getirilmesi için uygun bir cihazdır. Ancak hareketli bir tekneye yönelik sürekli kıyıdan ölçme yapmak oldukça zahmetlidir. Bu amaçla aktif prizmaya kilitlenerek hem kara ölçmeleri için hem de deniz ölçmeleri için, prizmayı otomatik takip edebilen servo motorlu Total Station’lar bulunmaktadır. Bu tür Total Stationlar yapmış oldukları ölçüleri anında bir radyo modem vasıtası ile teknedeki bilgisayara göndermekte, bilgisayardaki deniz çalışmalarına yönelik yazılım vasıtası ile kullanılan diğer ölçme cihazları ile bu veri otomatik olarak senkronize edilerek birleştirilmektedir.

    GPS sistemleri ile çalışmada ise teknede bulunan GPS’den gelen konum verisi aynı şekilde bilgisayardaki yazılıma aktarılmakta ve diğer verilerle senkronize edilmektedir. GPS ile elde edilecek olan konum hassasiyeti GPS ölçme tekniğine bağlıdır. Özellikle kıyıya yakın çalışmalarda (25-30km) RTK teknikleri kullanılmaktadır. Bu durumda kıyıda bir baz GPS istasyonu kurularak radyo modem veya GSM/GPRS üzerinden düzeltme yayını yapılarak 10-30cm’lik bir konum hassasiyeti elde edilmektedir. Açık deniz çalışmalarında ise genellikle metre hassasiyeti yeterli olduğundan, ücretsiz düzeltme yayını olan WAAS/EGNOS veya ücretli olan OmniStar yayınları kullanılabilmektedir. Ancak kullanılması düşünülen GPS alıcısının SBAS denilen bu yayınları alabilecek özellikte olması gereklidir. Deniz çalışmalarında konum belirleme, tekne hareketliyken yapılmakta olduğundan, konum bilgisinin son derece hızlı elde edilmesi gerekir. Bu hızın 20Hz yani, 1/20 saniyeden daha yavaş olmaması gereklidir. Bu nedenle kullanılacak GPS alıcısının bu özelliği oldukça önemlidir.

    Deniz Ölçmesinde Veri Akışı

    Deniz ölçmelerinde, teknede ,tüm sistemi kontrol eden bir merkezi bilgisayar sistemi bulunur. Bu sistem GPS alıcısından gelen konum bilgisini, akustik derinlikölçerden gelen derinlik bilgisini ve heave, pitch roll sensörlerden gelen düzeltme verilerini eşleştirerek kayıt ederken, aynı zamanda istenilen aralıklarda düzeltilmiş konum verisini, diğer kendinden kayıtlı cihazlara gönderir. Bu cihazlar deniz tabanına ait jeofizik, jeolojik ve sismik verileri kaydeden cihazlardır. Ancak bu cihazların her birinin tekne üzerindeki konumu farklı yerlerdedir. Ayrıca bir kısmı da tekne arkasından uzun çelik halatlarla çekilen ünitelerdir. Bu nedenledir ki her bir ünitenin GPS anteninin konumuna göre olan ofsetlerinin aynı anda hesaplanarak doğru konumlarının kendilerine aktarılması gereklidir.

    Jeofizik cihazlarının hemen hepsi deniz tabanını gösteren ve tabanın altında kesit çıkartan akustik yöntemlerle görüntüler elde ederler. Navigasyon yazılımından gönderilen koordinatlar bu görüntülerin daha sonra birleştirilerek bir mozaik elde edilmesi ve doğru konumlandırılması için kullanılır.

    Yatay Konum

    GPS ile çalışmalarda, teknedeki alıcının(ların) doğru konum elde etmesi için çeşitli yöntemler kullanılabilir.

    Çalışılan bölgede koordinatı bilinen bir nokta ile, o bölgedeki WGS84 ile kullanılan datum ve projeksiyon arasındaki dönüşüm parametreleri bulunuyorsa, baz vericinin bu nokta üzerine kurulması ve teknedeki navigasyon yazılımına gerekli dönüşüm parametrelerinin girilmesi yeterlidir.

    Çalışılan bölgeye ait koordinat sisteminin WGS84 koordinatları ile dönüşüm parametreleri bilinmiyorsa, kıyıda koordinatı bilinen en az 4 noktadan GPS ölçmeleri yapılarak dönüşüm parametreleri elde edilir. Burada dikkat edilmesi gereken nokta, yapılacak deniz ölçme alanının kıyıdan olan uzaklığının en az yarısı kadar kenar boylarına sahip noktaların düzgün bir ağ oluşturabilecek olanlarının seçilmesidir. Bu noktaların dağılımının kıyıya paralel olması tercih edilmelidir.

    Ancak tekne üzerinde GPS anteninin bulunduğu yerin koordinatlarında, tekne hareketlerinin etkisi bulunmaktadır. Bu etkileri minimuma indirmek için tekne hareketlerini sayısal değerlere çeviren cihazların kullanılır. Komple bir navigasyon çözümü için aşağıdaki değerlerin bilinmesi gereklidir.

    Bulunulan yerin koordinatları, o andaki teknenin yanal (roll) ve boyuna (pitch) olan hareketinin açı değeri, teknenin gittiği yönün kuzey ile yapmış olduğu açı (Heading)

    Bu bilgiler tekne üzerine konulan pitch ve roll sensörlerden alınarak, GPS ile elde edilen koordinatlara anında etki ettirilir.

    Ancak elde edilen bu değerler teknenin kendi relatif koordinat sistemine göredir. Bu değerleri gerçek koordinatlara dönüştürebilmek için teknenin kuzey ile yapmış olduğu açının da ölçülmesi gereklidir. Bu açının ölçülmesi ile ilgili üç farklı yöntemden bahsedilebilir.

    Gyroscope ile sürekli manyetik kuzeyi ölçmek. Bu yöntemde manyetik kuzey ile gerçek kuzey arasındaki farkın bilinmesi gereklidir. Bu sistem oldukça pahalı, büyük ve her çalışılan yer için kalibrasyon gerektirir. (Koordinatı bilinen bir nokta ve açıklık açısı) Ardışık GPS RTK konumları arasındaki vektörden gerçek kuzeyi sürekli belirlemek. Bu yöntemde elde edilen kuzey açısı (semt, açıklık açısı, heading) yaklaşık 1 saniye gecikmeli hesaplandığından, konum hassasiyeti 25-30cm civarında kötüleşir. ( Ardışık iki nokta koordinatından, doğrultu vektörü hesabı)

    Teknenin uzun ekseni boyunca iki adet RTK GPS alıcısı kullanılarak, her ikisinin anlık aldığı koordinatlardan, gerçek kuzey açısının sürekli elde edilmesi. Bu yöntem en hassas yöntem olup, boyut olarak her tür ölçme teknesinde kullanılabilir. (Bilinen iki noktadan açıklık açısı hesabı).

    Ancak ölçme teknesi üzerinde kullanılan cihazların hepsi GPS anteninin düşeyinde monteli değildir. Bunların bir kısmı ofsetleri bilinen sabit konumlardadır. Bir kısmı ise teknenin arkasına suyun içerisinde kablo vasıtası ile çekilmektedir ve konumları tekne konumuna göre dinamik olarak değişmektedir. Konumları sabit olan her cihazın ofset değerleri (Statik Offset) ilgili kontrol navigasyon yazılımına girildiğinde, sistem orijin noktası olarak da tarif edilebilen ana GPS antenine göre her birinin koordinatını sürekli hesaplayacak ve kayıt edecektir.

    Tekne arkasından kablo vasıtası ile çekilen ünitelerin dinamik konumları, bu cihazların üzerine yerleştirilen ve alıcıları tekne üzerinde orijine göre bilinen ofsetlerde olan LBL sistemi ile belirlenir. Her an üniteden bu alıcılara eğik mesafeler ölçülerek geriden kestirme yöntemi ile dinamik konum bulunur.

    Düşey Konum

    Özellikle deniz tabanının topografyasının belirlenmesi çalışmalarında, hassas deniz tabanı kotlarının elde edilmesi ana sorunların başında gelmektedir. Echosounder cihazları ile akustik derinlik ölçmenin doğruluğu birçok faktöre bağlıdır. Derinlik ölçme değeri ham olarak echosounder transduceri ile taban arasındaki düşey mesafedir. Bu mesafenin presizyonu, suyun içerisinde ses dalgasının hızının doğru kalibrasyonuna bağlıdır. Bu kalibrasyon suyun ısısı, ve özellikle tuzluluğuna bağlı olarak değişir. Bu kalibrasyon değerinin belirlenmesi için matematiksel kavramlar kullanılabilse de, pratikte çalışılan yerde yapılacak basit bir ölçme ile bu değer kolaylıkla bulunabilir. Kısaca bar-check denilen yöntem, 5m, 10m, 20m gibi mesafeler hassas olarak işaretlenmiş bir zincirin ucuna bağlı metal bir plaka veya çubuğun, sırasıyla echosounder transducerinin altına getirilerek, ekranda bu değerler okunana kadar, kalibrasyon yapılmasından ibarettir.

    Ancak kalibre edilmiş derinlik ölçmesinden, taban kotunu hassas elde etmek için birçok faktör bulunmaktadır.

    Deniz kotunun sıfır değerinin tesbiti (datum)

    Teknenin draftı (Suya batma miktarı) ve Squat değeri (hıza bağlı kabarma) 3-  Sudaki dalganın düşey hareketinin etkisi (Heave)

    Roll-pitch etkisi

    Ölçme sırasındaki med cezir değerinin bilinmesi ve takibi

    Deniz kotunun datum değeri her ülke için tesbit edilmiş ve karadaki nivelman noktalarına referans teşkil etmiştir. Bu nedenle kıyıya yakın bir RS noktasından deniz kıyısına getirilen bir kotun , o anki deniz yüksekliğinden farkı, o andaki med-cezir değerine karşılık gelir. Bu değer belirli periodlarla değişir ve zamana bağlı bir sinüs eğrisi oluşur. Ortalama her yarım saate bir yapılacak fark ölçümlerinin oluşturduğu sinüs eğrisi , derinlik ölçmelerine etki ettirilerek gerçek taban kotu elde edilir. Med- cezir ölçen cihazlara mareograf adı verilmektedir. Bunların bir kısmı mekanik , bir kısmı su basıncına göre deniz yüksekliğini ölçmektedir. Yine bir kısmı veriyi kendi içine kaydetmekte, bir kısmı ise radyo modem vasıtası ile değerleri anında teknedeki navigasyon yazılımına göndermektedir. Deniz kotunun bu şekilde belirlenmesi durumunda, yapılan derinlik ölçmelerinde echosounder transducerinin altından , deniz tabanına olan derinlik değerine, transducerin su yüzeyinden olan mesafesi ve med/cezir (tide) değeri eklenerek taban kotu bulunur.

    Deniz tabanı kotunu doğrudan kıyı kotuna bağlı olarak elde etmenin yolu ise RTK ölçme teknikleri kullanmaktır. Bu yöntemde kıyıda kurulan baz vericinin bulunduğu noktanın kotunun da hassas olarak bilinmesi gereklidir. Bu şekilde tekne üzerinde elde edilen transducer kotu karaya bağlı gerçek kot olup, bu değere transducer ile deniz tabanı arasındaki derinlik değeri doğrudan eklenir. Bu yöntemde elde edilen deniz tabanı kotları med cezir,ve teknenin hızına bağlı ,squat etkisinden arınmış kotlardır. Ancak bu yöntem kıyıdan 20km’e kadar olan mesafelerde kullanılabilir. (RTK çalışmalarında baz ve gezici arasındaki maksimum mesafe sınırı !)

    Ancak elde edilen bu değere etki eden başka etkenler de vardır. Bunlardan en önemlisi dalga etkisi olan Heave değeri. Genel olarak RTK ile elde edilen derinlik değerine Heave etkisi de dahil edilebilir.Ancak RTK veri toplama hızı 1:20 (20Hz) saniyeden daha iyi olamadığı için, kısa peryodlu dalgalarda yeterli hassasiyeti vermez. Kısa peryodlu dalgalarda beklenen heave ölçme değer aralığı 100Hz civarında olmalıdır. Bu nedenle heave değeri , heave sensörü denilen cihazlar ile sürekli ölçülür. Bu cihazların prensibi sürekli olarak dalganın oluşturduğu ivmenin düşey bileşeninin ölçülmesidir. Ancak bu ivmenin tek başına ölçülmesi yeterli değildir. Bir referans gereklidir. Bu referans ise denizin sıfırıdır. Prensip olarak her tür deniz çalışmasında dalga yüksekliğinin 20cm’yi geçmediği şartlar aranmasına rağmen, zaman zaman etraftan geçen gemi benzeri dalga etkilerini minimuma indirgemek gereklidir. Son teknolojik gelişmeler bu tür etkileri tamamen ortadan kaldıran bileşik hareket sensörlerini ortaya çıkarmıştır. (Inertial sistemler) Bunun ilk örneği Trimble grubuna ait Applanix firmasının geliştirdiği POS MV sistemidir.

    Ölçme planlama

    Deniz tabanı topoğrafyasının, ya da jeofizik ve jeolojik belirlenmesi için yapılacak ölçme şekli kullanılacak cihazlara göre planlanır. Deniz tabanı topoğrafyası için echosounder cihazları kullanılır. Bu cihazlar Single beam (noktasal) veya Multibeam (yanal) olmak üzere ikiye ayrılır.

    Single beam cihazlar transducerin altına gelen deniz tabanının derinliğini ölçer. Bu cihazla ölçme için çalışılacak alan istenen ölçeğe göre paralel hatlar olarak planlanır. Örneğin 1:1000 ölçekli çalışmalar için bu hata aralıkları 10m, 1:5000 ölçekli çalışmalar için 50m olarak planlanır. Hat üzerinde giderken hangi sıklıkta veri kayıt edileceği ise iki türlü belirlenir. Bu sıklık navigasyon yazılımlarına ya mesafeye bağlı olarak (Örn: Her 10 metrede bir), veya tekne hızına bağlı olarak belirli bir zaman aralığında (Örn: Her 5 saniyede bir) seçilebilir.

    Multibeam echosounder’lar ise belirli genişlikte bir alanı tarayarak derinlik belirlerler. Bu nedenle hatlar genişliğe göre arada boşluk kalmayacak şekilde planlanır. Genişliği belirleyen önemli bir faktör deniz tabanının derinliğidir. Derinleştikçe tarama alanı genişler.

    Deniz tabanının jeofizik özelliklerini ölçmeye yarayan, sub bottom profiler da tek bir hat üzerinde deniz tabanının 50-60m altına kadar kesit çıkarır ve planlaması Single beam echosounder gibidir. Buna karşılık deniz tabanının akustik olarak bir tür resmini çeken side scan sonar’lar da belirli bir genişlikte tabanı tarar ve planlama multibeam echosounder gibi, genişliğe bağlı olarak yapılır.

    Akustik cihazların yetenekleri

    Multibeam  Echosounder

    Derinliğe göre ortalama 8 kata kadar daha geniş bir alana gönderilen akustik sinyaller vasıtası ile elde edilen binlerce derinlik değerinin oluşturduğu üçboyutlu model elde edilir.

    Zorluluğu, sistemin çok özenli kurulması ve kalibrasyon gerekliliği ve her tür teknede kullanılmasının zorluğudur. Proses için güçlü bilgisayarlar gereklidir.

    Yandaki örnek Güney Asya’daki Tsunami’ye neden olan kırılmanın Multibeam echosounder ile elde edilen üç boyutlu modelidir.

    Sub-Bottom  Profiler

    Noktasal olarak olarak gönderilen düşük frekanslı ve güçlü akustik sinyali deniz tabanının sediman yüzeyinden 60m kadar altına kadar işleyerek deniz tabanını oluşturan malzeme hakkında bilgi verir. (eski, yeni gevşek, kaya oluşumunun başladığı yer vbg...) 1-11000metre derinliklerde tekne yanında veya kablo ile çekilerek kullanılır. Hassas kalibrasyon gerektirir.

    Side Scan Sonar

    Deniz tabanının bir tür akustik resmini çeker. Tek veya çift frekanslı olanları vardır. Deniz tabanı sediman karakterizasyonu, bitki örtüsü, tabandaki nesnelerin tesbiti, görsel kırık, deniz arkeolojisi gibi birçok alanda kullanılır. Kablo ile çekilir. Tow’un yüksekliğine bağlı olarak taranan alanın genişliği değişkendir.

    Yandaki örnek batık bir yelkenliyi göstermektedir. İnce uzun siyah alan yelken direğinin gölgesidir. Yüksekliğe göre, gölge mesafesi ile boyutlar belirlenebilir.

    Ölçme, Navigasyon ve Proses Yazılımı (Hydropro)

    Deniz çalışmalarında, tüm cihazların birbirleri ile senkronizasyonunu sağlayan, konum ve derinlik bilgilerini kayıt eden, kendinden kayıtlı cihazlara kendi ofsetlerine göre konum ve zaman verilerini gönderen, aynı zamanda çalışma esnasında, tekneyi kullanan kaptana planlanan hatlar üzerinde gidip gitmediğini görsel ve sayısal olarak sürekli bildiren ve/veya varsa teknenin otomatik pilotuna kumanda ederek, planlanan hat üzerinde kalmasını sağlayan, sistemin kalbi navigasyon yazılımıdır. Bu yazılımlar dünyadaki mevcut hemen tüm cihazlara bağlanabilirler, deniz altında yapılacak tarama veya kanal açmaya yönelik projelerin programa girilmesi olanaklıdır ve bu durumda örneğin ölçülen kesit ile proje değerlerini anında karşılaştırabilmektedir.

    Bu programların en önemli işlevi bağlanan cihazların senkronizasyonunu sağlamaktır. Bunun için GPS tarafından üretilen 1PPS (pulse per second) sinyali, tüm cihazların, aynı anda veri göndermesini sağlar. Bilgisayar portuna gelen bu verilerin porta ulaşma zamanı ve birbirlerinden olan farkları zamansal olarak ölçülür ve karşılıklı eşleştirilir. Bu şekilde tekne hızının fazla olduğu şartlarda bile senkronizasyon sağlanabilmektedir. Ancak prensip olarak her tür çalışmada tekne hızının 5 knot’u (Mil/saat) aşmaması gerekir. Bunun bir nedeni de, arkadan kablo yardımı ile çekilen sensörlerin tabandan olan yüksekliğinin, hızla doğru orantılı olarak artmasıdır.

    Uygulamalar

    Deniz ölçme sistemleri sadece deniz tabanı ile uğraşmaz. Özellikle navigasyon teknikleri kullanarak deniz üstü yapıların aplikasyonu önemli bir yer teşkil eder. Örneğin gemi üzeri veya duba ile yerleştirilebilen yapıların, ya da deniz altında yapılacak çalışmalar için tarama yapacak ekipmanın konumlandırılması, tamamen anlatılan teknikler kullanılarak ve harita mühendislerince yapılmaktadır.

    Yazı kaynağı : www.graftek.com.tr

    Hadi ipucu sorusu: Denizin derinliğini ölçmek için kullanılan aletin adı nedir?

    Hadi ipucu sorusu: Denizin derinliğini ölçmek için kullanılan aletin adı nedir?

    Hadi bilgi yarışmasının ipucu sorusu Instagram hesabından yayınlandı. Yarışmacılara denizlerde kullanılan bir alet soruluyor. Kullanıcılara geçilen bir soru şöyle: Tekne sevdalısı tanıdıklarınıza danışarak kolayca bulabileceğiniz bir ipucu geliyor sizler için hadiciler. Denizin derinliğini ölçmek için kullanılan aletin adı nedir biliyor muyuz?

    CEVAP: İSKANDİL

    Sıvıların derinliğini anlamak için kullanılan aletlere verilen ad. Esas itibariyle uygun bir tarzda işaretlenmiş bir savlo (ip) ve ucuna bağlanmış bir kurşun ağırlıktan ibarettiriskandilİki bin yıldan fazla bir zamandan beri gemilerin emniyetini sağlamak üzere kullanılan alışıla gelen iskandiller günümüz gemilerinde de vardır. Bu iskandiller filika iskandili, el iskandili ve derin su iskandili olmak üzere üç çeşittir. 

    Filika iskandili sığ sularda küçük teknelerde kullanılır. Şavlo (ip) uzunluğu 10 kulaç (18.3 m),ağırlığı 3 kg’dır. El iskandili her tip gemide limanlara girilirken kullanılır. Savlo (ip) uzunluğu 25 kulaç (46.25 m),kurşun ağırlığı 4.5-6.5 kg’dır. Derin su iskandili ise iskandil makinası bulunmadan önce ve sonra da iskandil makinası arızalı olan gemilerde kullanılır. Savlo uzunluğu 100 kulaç (183 m),ağırlığı 13-13.5 kg’dır.


    Derin suların daha hassas iskandilini yapabilmek üzere, 19. yüzyılda Masis ve Wolker pervaneli iskandiller, makinalı ve yelkenli gemilerde uzun süre kullanılmıştır. Bu iskandiller üzerinde bulunan pervanenin, ağırlık dibe giderken suyun basıncı ile dönmesi neticesinde pervaneye bağlı dişlilerin bir göstergeyi harekete geçirmek ve bir kadran üzerinde derinliği okumak prensibi ile çalışır.Makinalı iskandil: En yaygın olanları Thomson, kelvin ve Lucas iskandili makinalarıdır.


    Dünya harp ve ticaret gemilerinde seyir halindeyken, basit iskandillerle ölçülmeyecek kadar derin yerleri ölçmek amacıyla kullanıldı. Bu iskandiller, ekseni etrafında bir çıkrık vasıtasıyla dönen ve üzerinde esnek çelik telden yapılmış 300 kulaç (549 m) boyunda iskandil halatından meydana gelmiştir. Ayrıca içerisine su girebilen bir silindir ve silindirin içerisine de deniz suyuna temas edince renk değiştiren kimyasal bir madde ile sıvanmış üst ucu kapalı bir cam tüp bulunurdu. Ulaşılan derinlik, cam tüpün rengi değişen kısmı ölçülerek hesaplanırdı.


    Yazı kaynağı : www.posta.com.tr

    Yorumların yanıtı sitenin aşağı kısmında

    Ali : bilmiyorum, keşke arkadaşlar yorumlarda yanıt versinler.

    Yazının devamını okumak istermisiniz?
    Yorum yap