Bu sitede bulunan yazılar memnuniyetsizliğiniz halınde olursa bizimle iletişime geçiniz ve o yazıyı biz siliriz. saygılarımızla

    iç içe iki çember oluşturularak yürütülen tartışma tekniği

    1 ziyaretçi

    iç içe iki çember oluşturularak yürütülen tartışma tekniği bilgi90'dan bulabilirsiniz

    Öğretim Teknikleri

    Öğretim Teknikleri

    Öğretim İlke Yöntem ve Teknikleri Konu Anlatım Videoları

                Hedef alanlarına göre öğretim yöntem ve teknikleri:

    Bilişsel Hedefler –> Anlatım, soru – cevap, örnek olay, problem çözme, deney, proje tabanlı öğrenme, bilgisayar destekli öğretim, programlı öğretim, tartışma, gözlem, deney, bireysel çalışma, beyin fırtınası

    Duyuşsal Hedefler –> Tartışma, işbirlikli öğrenme, örnek olay, rol yapma, drama, anlatım, proje tabanlı öğrenme

    Psiko-motor Hedefler –> Gösterip yaptırma, benzetim (simulasyon), gösteri, deney, mikro öğretim, rol yapma, drama, eğitsel oyun

    Grupla Öğretim Teknikleri –>à altı şapkalı düşünme, altı ayakkabılı uygulama, akvaryum, görüş geliştirme, tartışma, anlatım, öykü oluşturma, Sokrat semineri, konuşma halkası, deney, mikro öğretim, gösteri, soru – cevap, benzetim, balık kılçığı, analoji, Sokrat tartışması, istasyon, eğitsel oyunlar, drama, beyin fırtınası, rol yapma, kartopu, öğrenme halkası

    Bireysel Öğretim Teknikleri –>à Bireyselleştirilmiş öğretim, programlı öğretim, tutor destekli öğretim, bilgisayar destekli öğretim.

    Sınıf Dışı Öğretim Teknikleri –>à Gezi, gözlem, ev ödevi, görüşme, sergi.

    Beyin Fırtınası (A. Osbourn): Belli bir problemi çözmede herkesin buluş yapma ve hayal gücünden faydalanmak için uygulanan bir tekniktir. Katılımcıların hayal gücünü ve yaratıcılıklarını kullanmayı gerektirir. Temel amacı yaratıcı, orijinal fikir üretimi ve problem çözmedir. Bu sayede çok sayıda fikri bir grup insandan kısa sürede toplamaktır. Bu nedenle neşeli ve rahat bir ortam oluşturulması ve olabildiğince çok fikir üretilmesi önemlidir. Altı kişiden az, on iki kişiden fazla olmamalıdır. Oturumlara kesinlikle izleyici ya da konuk alınmaz, süreç herhangi bir kayıt cihazı ile kaydedilmez. Öncelikle sırayla görüşler toplanır. Görüşler toplanırken yönlendirme ve değerlendirme yapılmamalıdır. Görüşler toplandıktan sonra değerlendirme yapılmalıdır. Değerlendirme, çözüm bulmak için yapılması gereken bir aşamadır.

                Bazen olumsuz sorularla ele alınarak konuya zıt bir açıdan yaklaşılabilir ve bu şekilde çözümler üretilmeye çalışılır. Buna Ters Beyin Fırtınası denir. Örneğin toplumun ahlakı nasıl çökertilir? Okullardaki şiddet kullanımını nasıl arttırabiliriz? Öğrencileri nasıl problemli ve uyumsuz hale getirebiliriz? Öğrencilerdeki yaratıcılık ve eleştirel düşünme gücü nasıl yok edilir? Dört önemli nokta vardır:

    Uygulama aşamaları:

                I. Aşama: Öğrencilere sorunun anlatılması ve tekniğin kurallarının açıklanması

    II. Aşama: Çözüm önerilerinin üretilmesi ve önerilerin not edilmesi

    III. Aşama: Beyin fırtınasının sona ermesi ve önerilerin açıklanması

    Sınırlılıkları ise şöyledir:

    Zaman alıcıdır; hedeften sapılabilir ve konu dağılabilir; değerlendirme uzun sürebilir; her zaman bir sonuca ulaşılamayabilir yani bir ürün elde edilemeyebilir. Her öğrencinin katılımı aynı olmayabilir. Tekniğin hızlı biçimde uygulanması bazı öğrencilerin katılımını zorlaştırabilir. Analitik düşünmeye ve sistematik bilgi sunmaya uygun değildir. Absürt, orijinal, anlamsız fikirler de ortaya çıkabilir. Psikomotor etkinliklerde uygulanması zordur. Kalabalık sınıflarda uygulanması zordur.

                Beyin Eseri (Ürünü): Bir konu ya da problem belirlenir. Her öğrenciye konunun farklı yönlerine yönelik üç kart verilir. Öğrenciler bu kartlara görüşlerini yazar ve masa üzerine koyarlar. Her öğrenci sırayla kart çeker ve okur. Benzer fikirler gruplanır. Tüm görüşler okunduktan sonra sınıfla paylaşılıp tahtaya yazılır. Sene başında sınıf kuralları oluşturulurken kullanılabilir.

    Gösteri (Gösterim – Demonstrasyon): Öğrencilerin bir konuyu dinlerken görerek de öğrenmelerini sağlayan bir tekniktir. Anlatımlarda ve bilgileri aktarmada görsel yaklaşımların kullanılmasıyla uygulanır yani anlatım yönteminin görsel materyaller kullanılarak gerçekleştirilmesidir. İşiterek ve görerek öğrenme temellidir. Kalabalık gruplarda uygulanabilir. Kısa sürede çok kişiye bilgi verme olanağı sağladığı için ekonomiktir. Öğrencilerin bir işin yapılmasını ya da bir sürecin oluşumunu gerçek durumu ile görmelerini ve sözel olarak da duymalarını sağlar. Öğretmenin konu anlatırken tahtayı kullanması, tablolardan, haritalardan, video bantlarından yararlanması vb. Aktif olan, ders araçlarını gösteren, açıklayan öğretmendir. Öğrenciler dinleyici ve bilgileri alıcı durumundadır. Yalnızca söylemeye dayalı tekniklere göre daha etkilidir çünkü hem göze hem de kulağa hitap eder.

    Soru – Cevap: Soru sorma, öğrencilerin öğrenme sürecine katılması amacını taşır ve karşılıklı etkileşim sürecini başlatır. Öğrencilere düşünme ve konuşma alışkanlıkları kazandırma bakımından önemlidir. Kullanım yerleri:

    Soru cevap tekniğini uygulayan öğretmenler soruların düzeyini, türünü ve soru oluşturma yollarını çok iyi bilmelidirler. Yani öğretmenlerin iyi sorular sorması ön koşuldur. Evet – hayır cevabı olan sorulara sıklıkla başvurulmamalıdır ve bir defada bir soru sorulmalıdır. Hemen her dersin öğretiminde kullanılır. Herkesin cevabı bulmak için düşünmesi sağlanmalı, daha sonra cevaplayacak kişi seçilmelidir. Yani önce soru sorulmalı, bir müddet ara verilmeli, daha sonra cevaplayacak kişi seçilmelidir. Gönüllü öğrencilere öncelik verilmeli, doğru cevaplar pekiştirilmelidir. Sorular açık ve anlaşılır olmalı, bir defada sorulmalı ve mümkün olduğunca açık uçlu sorular sorulmalıdır. Soruların oturma sırası ve numara sırası gibi belli bir sıraya göre değil, seçkisiz yolla rastgele sorulması yararlıdır. Tüm sınıfın dikkatli olması ve ilgili olması böyle sağlanabilir. Sınırlılıkları:

    Soru sormak öğrencilerde korku, kaygı, aşırı heyecan gibi olumsuz duyguların ortaya çıkmasına neden olabilir. Tek başına kullanıldığında konunun anlaşılmasında güçlükler doğar, bu nedenle diğer öğretim yöntemleriyle desteklenmelidir. Soruların iyi hazırlanması ve planlanması gerekir, yoksa zaman kaybına sebep olur. Anlatıma göre daha fazla zaman alır. Bu yöntem sözlü sınav değildir yani ölçme amaçlı olarak kullanılmaz. Sorulara gerektiği gibi cevap veremeyen öğrencilerin kendine güveni azalır. Sorular, dersin ana konusunun dışına çıkılarak konunun dağılmasına neden olabilir.

    Drama: Drama tekniğinde öğrenciler, değişik özellikteki maddelerin ve insanların durumlarını dramatize ederler, canlandırırlar. Bu teknikle öğrenciler hangi durumlarda nasıl davranmaları gerektiğini yaşayarak öğrenirler. Bu teknik, öğrencilerin hangi durumda nasıl davranmaları gerektiğini yaşayarak öğrenmelerini sağlar. Problem çözme ve iletişim kurma yeteneklerini geliştirir. Öğrencilerin ne zaman ne söyleyecekleri önceden belli değildir. Öğrencilere kendi sözcükleriyle açıklama yapma olanağı tanır. Yaratıcı drama, bir olayı, durumu ya da konuyu canlandırmayı, ortaya koymayı, oyun ile öğrenmeyi sağlar. Var olana farklı bakmayı ve yeni bir ürün ortaya koymayı, yaratıcılığı geliştirir.

    Kalabalık sınıflarda etkili olarak kullanılamaz. Küçük grup ve zaman gerektirir. Roller öğrenci düzeyine ve karakterine uygun olmalıdır, aksi takdirde başarıya ulaşamaz. Yetenekli öğrenciler durumu tekelinde bulundurabilir. Katılan öğrencilerin yaratıcılığını gerektirir, gönüllü öğrenci bulmak her zaman mümkün olmayabilir. Sadece rol oynayanların etkin katılımı söz konusudur. Çekingen ve içe kapanık öğrenciler öğrenme ortamına katılmakta güçlük çeker. Öğrencileri değerlendirmek güçtür. Drama türleri:

    Biçimsel (Formal) Drama: oynanacak oyun ya da hikaye oyuncular tarafından paylaştırılmış, ezberlenmiş ve provası yapılmış durumdadır. Öğrencinin yazılı bir metne bağlı kalarak bir takım durum ve olayları canlandırmasıdır. Öğrenci rolünü oynarken insan ilişkileri konusunda daha çok bilgi, beceri ve anlayış kazanır.

    Doğal (İnformal) Drama: Öğrencilerin yazılı bir metne bağlı kalmadan bir takım durum veya olayları hayal güçlerine göre doğaçlama olarak canlandırmalarıdır. Oyuncular kendilerini dilediği gibi ifade etme özgürlüğüne sahiptir. Gerektiğinden hazırlık yapmadan gerçekleştirilebilir.

    Yaratıcı Drama: Önceden yazılmış bir metin olmadan katılımcıların kendi yaratıcı buluşları, özgün düşünceleri, öznel anıları ve bilgilerine dayanarak oluşturdukları eylem durumları ve doğaçlama canlandırmalardır. Bu açıdan yaratıcı drama bireye kendisi olma durumunu en çok yansıtan eğitim ortamlarını sunar. Her türlü araç gerecin kullanılabildiği yaratıcı drama çalışmalarına sınıftaki tüm öğrenciler katılı. Yaratıcı drama sürecin önemli olduğu bir grup etkinliğidir ve grup olmadan yapılamaz. Aşamaları şöyledir: Isınma ve rahatlama, oynama, doğaçlama, oluşumlar, değerlendirme.

    Rol Yapma: Öğrencinin başka bir kişilik içinde, kendi duygu ve düşüncelerini de kullanarak rol yapmasıdır. Yaşamdaki pek çok problem bu yöntemin konusu olabilir. Bireysel ya da gruplar halinde yapılabilir. Rol yapanlar, kendi öz yaratıcı yeteneklerini kullanarak rollerinin gereği olan davranışları sergiler. Öğrencilerin geri kalan kısmı gözleme ve inceleme konumundadır. Bu tekniğin amacı, öğrencilerin çeşitli bireysel ve sosyal konularda görüşlerini ve duygularını anlamalarına yardımcı olmak ve öğrencilerde empati duygusunu geliştirmektir. Hemen her düzeydeki öğretim kademesinde uygulanabilir. Öğrencileri gerçek yaşamı model alan ortamlara sokmayı amaçlar. Öğretmenin bu tekniği yapılandırması ve öğrencileri yönlendirmesi gerekir. Gerekiyorsa öğretmen de rol üstlenebilir. Öğretmen öğrencilere senaryo verebilir ya da onlardan bir senaryo oluşturmalarını isteyebilir. Hazırlık için süre verilir ve sınıfın önünde oyunun oynanması sağlanır. Oyun, dersin amaçları, beceriler ve içerik doğrultusunda sınıf ortamında tartışılır.

                Empatiyi ve sosyal beceriyi geliştirir. Öğrencinin kendine güveni artar. Beden dilini etkili kullanma becerisi kazanır. Topluluk önünde konuşma ve hareket etme imkanı sağlar. Özellikle çekingen ve içedönük öğrencilerin sosyal gelişmeleri için yararlıdır. Ancak kalabalık sınıflarda etkili şekilde kullanılamaz. Küçük grup ve zaman gerektirir. Amaçlar açık ve anlaşılır bir ifade ile tanımlanmazsa beklenen yarar sağlanamaz. Sadece rol oynayanların etkin katılımı söz konusudur. Çekingen öğrenciler öğrenme ortamına katılmakta güçlük çeker. Sınıf düzeni bozulabilir.

                Rol yapma uygulamasında öğretmenlerin yapması gerekenler:

    Öğretim İlke Yöntem ve Teknikleri Konu Anlatım Videoları

    Büyük Grup Tartışması:  Bütün sınıfın katılımını gerektirir, eğer sınıf çok kalabalıksa 8 – 12 kişilik gruplara ayrılır. Öğrenciler birbirlerini görebilecek şekilde otururlar. Problem sınıfa sunulur ve tartışma başlatılır. Öğrenci konuyla ilgili önbilgiye sahip olmalıdır. Görüş bildirenlerin gerekçeleri de alınır. Sürecin sonunda varılan doğru çözümler vurgulanır. Öğretmen tarafından bir özet yapılır.

                Küçük Grup Tartışması: Tartışmalara geniş ölçüde katılımı sağlamak amacıyla büyük grubun küçük gruplara bölünerek oluşturulduğu bir ekiptir. Gruptaki üye sayısı 4 – 6 kişi arasında olmalıdır. Öğretmen her grubu dolaşarak etkinlikleri izlemelidir. Öğrenciler önkoşul bilgilere sahip olmalıdır. Öğretmen, gerekiyorsa tartışma öncesi ya da sonrasında konu ile ilgili sunular ve okumalar yapabilir. Amaç, öğrencilerin yetenekleri ve birbirlerini tanımalarını, grup psikolojisi oluşturmalarını sağlamaktır. Küçük gruplarda önemli olan belli bir öğrencinin belirli bir süre bir konu üzerinde tartışması ve sonunda varılan kararların açıklanmasıdır.

    Vızıltı (Fısıltı) Grupları: Sınıf önce 2, 4, 6 kişilik gruplara bölünür (ya da 3, 5 vb.). Öğrencilerin gruptaki öğrenci sayısı kadar dakika konuşma yapmasıyla gerçekleşir. Vızıltı 22 iki kişilik bir gruptur ve her bir grup 2’şer dakika konuşur. Vızıltı 55 beş kişilik bir gruptur ve her grup 5’er dakika konuşur. Bu teknikte çok büyük grupların oluşturulması uygun değildir. Önemli olan belli bir öğrencinin belirli bir sürede fikir üretmesi ve sonunda alınan kararları açıklamasıdır.

    Buzz Grupları (Araştırma Grupları): Bir problemi ve onun çözüm yolunu temele alan bir tekniktir. Grubun büyüklüğünü belirleyen başlıca etken öğrenci ilgisidir. Önce konular belirlenir ve yazılır. Öğrenciler de ilgi duydukları konuya göre bir araya gelip bir grup oluştururlar. Her öğrenci, grup tartışmalarında en az bir defa lider olma hakkına sahip olmalıdır. Grupta herkes görüşünü açıkladığında ya da çözümlenen konular tekrarlanmaya başladığında tartışmaya son verilir.

    Münazara: Bir konuda zıt görüşleri savunan iki farklı grup oluşturulur ve her grup kendi görüşünü belli zaman dilimleri içinde tarafsız bir dinleyici gruba anlatır. Dinleyici grup tartışmanın akışını alkışlarla etkilemeye çalışırken, tartışmacıları çeşitli yönlerden değerlendiren ve kazanan tarafı açıklamaya yetkili olan bir jüri vardır. Her zaman doğru olan düşüncenin değil ama iyi savunulan düşüncenin galibiyetiyle sona erer. Dili etkili kullanmayı ve neden sonuç ilişkileri kurmayı kolaylaştırır. Münazarada asıl önemli olan öğrencinin tezini savunabilmesidir. Ancak gruplar münazara konularını kura yöntemiyle aldıklarından, gruplar inanmadıkları bir konuyu savunmak zorunda kalabilirler.

                Münazara sonunda kazanan taraf jüri tarafından ilan edilir. Öğrencilere bilimsel düşünmeyi kazandırma gibi bir amaç güdülmez. Temel amacı, öğrencilerde hızlı düşünme, zıt bir fikre tahammül edebilme, bir düşünceyi savunabilme ve iletişim becerilerini geliştirmektir.

    Kollegyum: İkili panel anlamına gelir. Panel grubunun karşısında bir grup daha vardır. Birinci panel grubu uzman kişilerden (kaynak kişilerden), ikinci panel grubu ise öğrencilerden oluşur. Öğrencilerden oluşan grup konuyu sunar ve uzmanlara sorularını sorar. Uzman kişiler bu soruları yanıtlar. Her iki grupta ortalama 4’er kişi bulunur. Liderin işlevi, dinleyicileri soru sorma konusunda teşvik etmek ve tartışmaları özetlemektir.

    Sempozyum (bilgi şöleni): Önceden belirlenmiş ve yazılı olarak tartışmaya katılacaklara duyurulmuş bir konu üzerinde, uzman kişiler tarafından konunun değişik yönlerinin genelde 15 dakikalık bildirilerle sunulmasıdır. Uzman kişilerin sundukları ve düzenleme kuruluna yazılı olarak verdikleri konuşmalarına “tebliğ” ya da “bildiri” denir. Sempozyum sırasında tebliğler üzerinde tartışma olmaz. Sunular bittikten sonra o oturuma katılanlarla bir forum düzenlenerek dinleyicilerin sorularına cevap verilebilir. Forum sırasında grup üyeleri tartışma da yapılabilir.

    Panel: Bir başkanla birlikte 3 – 5 kişiden oluşan konunun uzmanlarının, önceden belirlenmiş bir konuyu dinleyici grubun önünde samimi bir havada tartışmaları ve derinliğine işlemeleridir. Panel grubu öğrencilerden oluşacaksa, öğrenciler iyi bir ön hazırlıktan sonra bir uzman bilgisi ile tartışma yapmalıdırlar. Buradaki tartışmalar, herkesin konuyu çeşitli açılardan derinlemesine ele almaları ve samimi bir havada tartışmaları şeklinde olur. Panel tartışmaları tek masa etrafında olur. Başkan tartışmaları başlatır ve yönlendirir. Dinleyiciler de başkanın izni ile soru sorabilirler.

    Forum: Değişik görüşlere sahip kişi veya öğrencilerin herhangi bir konudaki sorunları tartıştıkları bir tekniktir. Küçük bir grubun belli bir konuda geniş bir kitleye uzman bilgisi aktarmasının ardından dinleyici sorularına cevap vermeleridir. Dinleyicilerin soruları sözlü olabilir; ancak uzun açıklamalar sonrasında konu dağıldığı için, forum yöneticisinin soruları yazılı olarak alması ve hangi kişinin konu alanına giriyorsa o kişiye soruyu yönlendirmesi daha uygun olur.

                Panele benzemekle birlikte en önemli farkı, uygulanmasında izlenen kurallardır. Forum, dinleyici grubun bir başkan yönetimindeki uzman gruba soru sorması ve uzmanların bu soruları yanıtlamasıyla gerçekleşir. Konu ile ilgili olarak isteyen her katılımcının konuşma ve görüşünü açıklama fırsatı vardır.

    Zıt Panel: İşlenmiş konuları tekrar etme, açıklığa kavuşmamış konuların işlenmesi ve gözden geçirme amacıyla uygulanır. Uygulama esnasında öncelikle lider seçilir. Daha sonra sınıf ikiye ayrılır: Sınıfın yarısı sorar, yarısı cevap verir. Soru soran grup soruları hazırlar, cevap verecek grup da sorulması muhtemel soruları düşünerek cevapları hazırlar. 15 – 20 dk. Süren bu hazırlıktan sonra tartışma başlar. Daha sonra roller değişir. Sürecin sonunda öğretmen konuyu özetler, eksikleri tamamlar. Öğrencilerin konuyla ilgili yeterli düzeyde önbilgiye sahip olmaları gereklidir.

    Seminer: Bir veya daha fazla uzman kişi veya öğretim elemanı tarafından bir grubu herhangi bir konuda ehliyet sahibi yapmak amacıyla düzenlenen çalışmalardır. Seminerlerin belli bir saati ve programı olur. Aylar öncesinden duyurulur. Genellikle hizmet içi eğitim etkinliklerinden başvurulan bir tekniktir. Seminerin sonunda katılanlara bir belge verilir ve bu belge katılımcının bu konudaki kazanımını ispatlar.

    Lisansüstü eğitimde kullanıldığında ise, bir kişinin ya da grubun belli bir konuda ön çalışmalar yapıp bunu bir dinleyici kitlenin önünde sunmasıdır. Amaç bir sunum yapmaktır. Belli bir konuda araştırma yapmış bir kişi, araştırma bulgularını diğer kişilerle paylaşır ve ardından bir tartışma yapılır.

    Çember: Bir başkan, bir sekreter ve bir süre ayarlayıcısının belirlenerek en fazla 15 kişilik bir grubun çember şeklinde oturduğu, başkanın sağından başlayarak üyelere 1’er dakikalık söz verildiği, sekreterin notlar aldığı bir küçük grup tartışma tekniğidir. Lider daha önceden hazırlanmış soruları tek tek üyelere sorar ve sekreter üyelerin cevaplarını kaydeder. Daha sonra ana noktalar vurgulanır. Öğrenci sayısı 10 – 15 civarında olmalıdır. En az kavrama düzeyinde davranışlar kazandırılabilir. Her üyenin konuşmasına olanak vermesi, toplantıyı bir kişinin tekeline almasını önlemesi ve görüşlerin en kısa zamanda ifade edilmesine olanak sağlaması çember tekniğinin üstün yönlerini oluşturur.

    Açık Oturum: Toplumu yakından ilgilendiren güncel bir konunun herkesin izleyebileceği biçimde açık olarak tartışıldığı bir toplantıdır. Katılımcılar konu üzerinde çeşitli defalar söz alarak konuşabilirler. Tebliğ gibi sunular yoktur. Tüm sınıfla yapılabilir. Konuşmalar belli bir sıraya göre değil yöneten kişinin tercihine göre gerçekleşir. Amacı bir sonuca ulaşmaktan çok merak edilen bir konuda dinleyicileri detaylı bir biçimde bilgilendirmektir.

    Fikir Taraması: Dersin herhangi bir noktasında sınıfa canlılık getirmek için herhangi bir konuda kısa süreli fikir taraması yaptırılabilir. Belli bir konuda 4 – 9 kişilik gruplar kendi arasında sesli olarak fikirlerini tartışırlar.

    Workshop (Çalıştay – Düşünce Atölyesi): Küçük bir grubun belli bir yerde kısa bir sürede toplanarak belli konular üzerinde çalışarak, tartışarak problemlere özüm ürettikleri veya ortak karar aldıkları bir tekniktir. Sınıf atölye ortamına dönüştürülür. 5 – 7 kişilik gruplar oluşturulur. Her gruba sınıfın bir köşesi atölye olarak tahsis edilir. Grup üyeleri birbirleriyle etkileşimde bulunacak şekilde oturur. Kartonlar, kağıtlar, resimler, makaslar ve renkli kalemler öğretim malzemeleridir. Öğretme sınıfa çalışılan konuyla ilgili 5 – 6 problem durumu veya konu duyurur. Her grup bu konulardan birini seçer ve aralarında konuyu tartışır. Sonuçta tartışılan konuya ilişkin orijinal bir çıkış cümlesi, slogan üretilerek kartonlarla sınıfa gösterilir. Daha sonra da gruplar bu sloganla anlatmak istediklerini sınıf ortamında açıklayarak etkinliği tamamlarlar.

    Çalışma Grupları: İşleyişi panele benzer ancak farklı olarak sunu yapılmadan önce konuyla ilgili olarak bir araya gelen grup araştırma – inceleme yapar. Yapılan araştırma sonuçları bir panel atmosferinde sunulur. Sununun ardından sınıf içerisinde tartışma gerçekleştirilir. Öğrencilere sorumluluk alma ve yerine getirme becerisi kazandırır.

    Brifing (Sunu): Bir üst makama yönelik olarak hazırlanmış, bir kurumu, bir operasyonu, bir işleyişi tanıtmaya yönelik yazılı ve sözlü sunudur. Öğretmen, öğrencisinden herhangi bir konu, kurum veya olayla ilgili olarak, ayrıntılı bilgi toplamasını, bunu yazılı ve sözlü olarak sınıfta sunmasını isteyebilir.

    Konferans: Bilimsel, sanatsal, kültürel alanda bir uzman kişinin geniş bir kitleyi aydınlatmak üzere yaptığı sunu ya da konuşmadır. Üniversite düzeyinde düşünülen bu teknik, bilginin aktarılmasında yaygın olarak kullanılır. Heterojen bir gruba belli konularda bilgi verme amacıyla kullanılır. Örneğin bir uzmanın anne – babalara “ergenlik dönemi, özellikleri ve iletişim teknikleri” konusunda bilgi vermesi ve daha sonra gelen soruları cevaplandırması.

    Nutuk (Söylev): Duygusal yanı ağır basan konuşmalardır. Özellikle bireyleri harekete geçirmeyi amaçlayan duyuşsal öğrenmeler için etkili bir konuşmadır.

    Demeç: Basın – yayın organlarına verilen bilgi, sunudur. Öğrencilere demeç verme, demeç alma konularında ödevler verdirilebilir. Okul gazetelerinde ve dergilerinde bu çalışmalar yayınlanabilir.

    Düz Anlatım: Öğretmenin herhangi bir konuda öğrencilere bilgi aktarmasını içeren geleneksel öğretim tekniğidir.

    Altı Şapkalı Düşünme Tekniği: Edward De Bono tarafından geliştirilmiştir. Karar verilecek bir konuda sistematik düşünmeyi, farklı düşünebilmeyi, analiz etmeyi ve doğru karar vermeyi öğretmek için kullanılan bir tekniktir. Bu teknikte öğrencilere yeni fikir üretmenin yolları öğretilmeye çalışılmakta, öğrencilerden düşüncelerini kullanılan şapkaların gerektirdiği biçimde ortaya koymaları ve mevcut problemin çözümü konusunda görüşler üretmeleri istenmektedir. Böylece birey giydiği şapkanın gerektirdiği biçimde düşünce üretmeye çalıştığı için düşüncenin oluşturulmasına çalışılmaktadır. Uygulama sırasında şapkalar değiştirilerek istenildiği anda başka bir düşünme biçimine geçiş mümkün olabilmektedir. Bu teknik tek tip düşünmeye karşıdır ve insanların olaylara at gözlüğüyle bakmalarını önler. Altı farklı renkte şapka ve bunlara yüklenen anlama göre görüş oluşturma esasına dayanmaktadır. Bu şapkalar ve özellikleri şöyledir:

    Altı Ayakkabılı Uygulama: Altı şapkalı düşünme tekniğinin farklı bir uygulama biçimidir. Kişilere farklı durumlarda nasıl davranılması gerektiğini öğretir. Altı ayakkabılı uygulama tekniği bir kişinin farklı türden durumlara uyum göstermesi ve bundan yola çıkarak benzer durumlarda uygun şekilde davranması amacıyla kullanılır. 6 düşünme şapkası genellikle duygu, düşünce ve bilgilerin paylaşılmasında kullanılır. Uygulamaların paylaşımında ise 6 ayakkabılı uygulama kullanılır. Burada iki ayağa farklı iki uygulama ayakkabısı giydirilebilir. Örneğin lacivert resmi ayakkabı ve pembe ev terliği birlikte kullanılabilir. Bir olay ya da problem durumunda belirlenen renkteki 6 ayakkabıya göre öğrencilerden açıklama istenir.

    Örneğin; dersinizde öğrencinizin biri sürekli olarak sözünüzü kesiyor: Ayağınıza kahverengi yürüyüş ayakkabısını giyerek tepkinizi verin. Sınıfta iki arkadaşınızın uzun süre birbirlerine olan küslük ve kırgınlıklarını gidermek için neler yaparsınız? Ayağınıza gri spor ayakkabıyı giyerek çözüm üretiniz.

    Mikro Öğretim: Önceden belirlenmiş kritik öğretim becerilerinin, kontrollü bir ortamda öğretmen adaylarına kazandırılmasını amaçlayan bir tekniktir. Yansıtıcı öğretmen (kendini değerlendiren) yetiştirilmesinde kullanılır. Bu yöntemde öğretmen adayları, kalabalık sınıfın karmaşık öğretim ortamı ile karşılaşmadan, bir sınıfta sergilenmesi gereken öğretmenlik becerilerini parçalara ayırıp basitleştirerek her birini deneyip öğrenebilirler. Gerçekleştirilen der işleyişinin kaydedilmesi, bu kaydın izlenilmesi, tartışılması ve geribildirim elde edilmesi ile gerçekleşir. Video ile kayıt yapılan gösteri, tekrar izlenerek eleştiriler yapılabilir. Film veya video kaydı olmadan da gerçekleştirilebilir. Kendi sunusunu izleyen öğretmen adayına kuvvetli ve zayıf yönlerini görme şansı verir. Alınan eleştiriler doğrultusunda beceriyi yeniden deneme imkanı vardır. Öğret – yeniden öğret döngüsü vardır. Bu teknikle öğretmen adayına yapay bir ortamda hizmet öncesi deneyim kazandırılır. Bu yöntem, öğretmen davranışları üzerinde odaklanır ve gerçek yaşantılar kazandırır. Öğretmen adaylarının kazandıkları bilgi ve becerileri uygulamalarına, yani kuram ile uygulama arasında köprü kurmalarına yönelik çabalardan biridir. Aşamaları:

                Ders planının hazırlanması, dersin işlenmesi ve varsa videoya kaydedilmesi, dersin video kayıtlarının izlenmesi, dersin değerlendirilmesinin grup tarafından yapılması, dersin tekrar hazırlanıp işlenmesi, yeniden değerlendirilmesi.

                Fiziksel ortamın düzenlenmesi ve araç gereç sağlanması güç olabilir. Diğer yöntemlere göre daha fazla zaman gerektirir, ekonomik değildir.

    Benzetim (Simulasyon – Benzetişim): Benzetimde en önemli nokta, gerçeğine uygun / yakın ortam yaratmaktır. Benzetim, bir olayı gerçekmiş gibi ortam düzenleyip öğrencilerin üzerinde çalışma yapmalarını sağlar. Gerçek durumu taklit etmek amacıyla bir model üzerinde öğrenmedir. Masraflı ve maliyetli olmasına rağmen gerçek duruma göre maliyeti azaltır ve tehlikeli durumlarda kullanılır. Paraşütçü, astronot, dalgıç, sürücü, pilot eğitiminde, ilk yardım hizmetlerinde ve tıp fakültelerinde öğrencilerin kadavralar üzerinde bilgi kazanlarında sıklıkla kullanılır. Bu teknikte öğretmenin anında geribildirim vermesi önemli bir yer tutar. Yaparak yaşayarak öğrenmeyi sağlar ve öğrenmeyi somutlaştırır. Benzetim tekniğinin kullanılması ile öğrencilerin bazı toplumsal konuları da daha iyi kavradıkları ve öğrendikleri ortaya çıkmıştır. Örneğin oy kullanmayı, sınıfta oy kullanılan bir ortam oluşturarak ya da okul meclis seçimlerini gerçek seçimlere benzeterek öğretmek. Süreç boyunca anında dönüt, düzeltme ve pekiştireç sağlanmalıdır. Öğretmen, yalnız öğrenciler amaçlardan sapınca ortama müdahale etmelidir.

    Soru Turu: Konunun açık ve anlaşılır hale gelmesinde, konunun tekrar ele alınması gerektiğinde kullanılan bir tekniktir. Öğrencilerden boş kağıtlara konu ile ilgili üst düzey sorular hazırlamaları ya da üzerinde durulmasını istedikleri kavramları belirtmeleri istenir. Her öğrencinin kağıdını sol tarafındaki arkadaşına iletmesi sağlanır. Öğrenciler kendilerine gelen soru ve kavramlarla ilgili düşüncelerini kağıda yazarlar. Yazdıkları kağıdı yine solundaki öğrenciye verirler. Her öğrenci soru ve konularla ilgili önceki yazılanları inceleyip kendi düşüncelerini eklerler. Bu işlem kağıtlar soruyu yazan öğrenciye ulaşana kadar devam eder. Yazılanlarla ilgili kavram ve sorulara yönelik sınıfça tartışma sağlanır.

    Öğretim İlke Yöntem ve Teknikleri Konu Anlatım Videoları

    Sokrat Tartışması: Sokrat, öğretmenin görevinin öğrencide var olan bilgileri ortaya çıkarmak olduğunu savunur. Öğretmen, öğretimin başında öğrencilere konuya ilişkin ön koşul sayılabilecek kavramları öğretir. Daha sonra öğrencilere çeşitli sorular sorarak öğrencilerin eski bilgilerini kullanarak yeni bilgilere ulaşmasını sağlar. Böylece öğrenciye eleştirel düşünme ve tartışma becerileri kazandırır. İki aşamadan oluşur. İlk aşamada öğretmen evet – hayır sorularıyla öğrencileri önceki öğrenmelerinden şüphe eder duruma getirir. Öğrencilerin zihinsel dengesizlik yaşamalarını sağlayarak yanlış bilgilerini fark etmelerine yardımcı olunur. Buna ironi oluşturma denir. İkinci aşamada ise yanlışını fark eden öğrenciye önceden planlanmış sorular sorarak doğru bilgi buldurulur. Böylece öğrenci eski bilgilerini kullanarak yeni bilgilere ulaşır.

    Sokrat Semineri: Öğretmenin soru – cevabı da kullanarak sınıfta etkili bir tartışma ortamı oluşturmasına dayanır. Öğretmen, öğrencilere anlaşılması zor, farklı anlamlar çıkarılabilecek, üst düzey bir metin ya da akademik ve karmaşık bir konuyu inceletir. Üst düzey metnin incelenmesinden sonra öğrencilere düşünme biçimlerini geliştirici sorular sorulur. Örneğin siyasi partilerin seçim beyannamelerinin incelenmesi; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin aldığı bir kararın gerekçesinin tartışılması.

    Öğrenme Halkası: R. Karlpus, Piaget’nin zihinsel gelişim teorisi üzerine oturtarak geliştirmiştir. Bu programın sınıftaki uygulaması üç adımlık bir halkadan oluşmaktadır. Bu aşamalardan hiçbiri ihmal edilmemeli ve sıraları değiştirilmemelidir.

    1. Halka: İnceleme veya veri toplama: Birey, öğrenme ortamındaki yeni araç, gereç ve diğer materyalleri öğretmenin veya başka kişilerin yardımıyla inceleyerek deneyim kazanır. Bu deneyimlerden sonra zihinde sorular ve karmaşıklıklar ortaya çıkar ki, bunlar öğrencinin sahip olduğu bilgilerle çözümlenemez. Öğrenci bu yaşantılarla, bu aşamada öğrenmeye hazır hale gelir.

                2. Halka: Kavram tanıtımı: Bireye, yeni bir kavram ya da prensibin tanımı verilir. Birey bu kavramı kullanarak yeni kazandığı deneyimlerini yorumlar. Kavram öğretmen tarafından verileceği gibi kitap, film, bilgisayar programı gibi materyallerle de verilebilir. Karlpus, bu ikinci aşamanın birinciyi şiddetle takip etmesini savunur.

                3. Halka: Kavram uygulama: Birey öğrendiği kavramı yeni ve farklı durumlarda kullanarak pekiştirme yapar. Bireyin araç – gereç ve malzemeler ile fiziksel deneyimi, öğretmen ve diğer öğrencilerle iletişim faaliyetleri çok önemlidir.

    Akvaryum: Öğrencilerin tartışma ve grupla çalışma becerilerinin geliştirilmesinde kullanılır. Özellikle öğrencilerin ilgi duyduğu konularda ya da üzerinde anlaşamadıkları konuların öğretiminde etkilidir. Sınıfın uygun bir yerine çember çizilir ve ortasına bir sandalye konulur. Sınıftaki öğrenciler çemberin dışındadır. Bir konu ortaya atılır. Konu hakkında düşüncelerini ve yorumunu açıklamak isteyen öğrenciler çemberdeki sandalyeye oturur ve konuşur. Diğer öğrenciler gözlemci, dinleyici ve konuşmacıya dönüt vericidirler. Konuşmacılar gönüllülük esasına göre konuşurlar. Görüşler eleştirilmez. Özet ve değerlendirme yapılır ve sonuca ulaşılır.

    İç içe iki çember oluşturacak şekilde de oturtulabilirler. İç gruptakiler tartışırlarken dış gruptakiler izler ve soru sorarlar. Bu iki grubun daha sonra yer değiştirmesi sağlanır.

    Öykü Oluşturma: Öğrencilerin bir araya getirilerek, belirlenmiş bir konu üzerinde yaptıkları yazılı çalışmalardır. Çalışma giriş, etkinlikler ve sonuç bölümlerinden oluşur. Bu teknikte önemli olarak çocukların birlikte çalışma yapma becerilerini geliştirmedir. Böylece yaratıcı düşünme ve hayal gücü geliştirilerek yazılı ifade becerileri güçlendirilir. Öykü oluşturma çalışmaları, verilen kısa cümleler, resim, fotoğraf, karikatür, gazete haberi vb. üzerinden ya da eksik bırakılmış bir öykünün tamamlanması şeklinde yapılabilir.

    Balık Kılçığı Tekniği (Ishikawa Diyagramı – Neden / Sonuç Diyagramı): 1943’te Kouru Ishikawa tarafından geliştirilmiştir. Bir problemin ana ve alt nedenlerini tanımlamaya ve bunları yazılı biçimde yapılandırmaya yardımcı olur. Asıl amaç, ayrıntılı bir neden sonuç ilişkisi ortaya çıkarmaktır. Görüşlerin organize edilmesine ve nedenlerin ortaya konulmasını sağlar. Ancak çözümlerin somut bir biçimde gösterilmesi zordur, bu nedenle problemin çözümünden çok problemin saptanması, tanımlanması ve nedenlerinin ortaya konulması için kullanılmalıdır. Sorun niteliğindeki konu, balığın baş kısmına yazılır. Bu sorunun olası nedenlerini ortaya çıkarmak için ayrıntılı bir şekilde neden – sonuç ilişkisini belirlemeye dayalı olarak kullanılır. Uygulamada bir sorun belirlenerek, temel nedenleri açıklanır. Sonra “bu neden oluştu?” sorusu yöneltilerek verilen cevaplara göre ana neden ve alt nedenler belirlenir. Yani öğrencilerin derinlemesine düşünerek olayları ve ilişkileri organize etmesini sağlar. Problem tanımlandıktan sonra kısa ve öz sözcükler kullanılarak nedenlerin ne olabileceği belirlenir ve okların üzerine yazılır. Daha sonra nedenlerin ayrıntıları üzerinde durulur ve katılımcıların birbirinin görüşüne saygı duyması sağlanır.

    Örnek: Türkiye’de son yıllarda boşanma olayının artması

    Ana nedenler: Bireysellik, kültürel boşluk, sigara ve alkol kullanımı, ekonomik sorunlar

    Alt nedenler: Gelecek korkusu, sosyal korkular (bireysellik); kitle iletişim araçları, geleneksel yapı, sosyal yapı (kültürel boşluk); psikolojik sorunlar, yalnızlık hissi (sigara ve alkol kullanımı); işsizlik, geçim koşulları (ekonomik).

    Görüş Geliştirme: Çelişkili, karşıt görüş içeren konular üzerinde gerçekleşen bir tartışma çeşididir. Belirgin ve kutuplaşmış tutumlar içeren konuların olması önkoşuldur. Eleştirel düşünmeyi, başka görüşlere saygı duymayı öğretmek ve öğrencilerde görüşler geliştirmek amacıyla kullanılır. Konu belirlenir ve “tamamen katılıyorum”, “katılıyorum”, “kararsızım”, “katılmıyorum” ve “kesinlikle katılmıyorum” yazılarının yazıldığı kartonlar hazırlanarak duvara asılır. Tartışma konusu tahtaya yazılır. Öğrencilere bu konuya katılma derecelerini belirten kartonların önünde toplanmaları söylenir. Öğrencilere teker teker söz vererek neden bulundukları yerde oldukları sorulur. Açıklamaları bütün sınıfın dinlemesi sağlanır. Tartışmalar sırasında dileyen öğrenci bulunduğu yerden başka kartonun önüne geçebilir. Görüş geliştirme için ayrılan 15 – 20 dakikanın bitiminde, konunun yeterince tartışıldığı, artık daha farklı görüş gelmeyeceği düşünüldüğünde sonlandırılır. Sonuçta şu doğrudur, şu yanlıştır gibi bir karara varmaktan özellikle kaçınılmalıdır.

    Kartopu: Tüm öğrencilerin katılımını gerektiren ve sağlayan bir tekniktir. Uygulama başlarken öğretmen bir konu verir ve tüm katılımcıların önce bireysel olarak bu konuyu düşünmelerini ister. Hemen ardından iki kişilik ekipler oluşturulur ve bu ekipler düşüncelerini birbirleriyle paylaşırlar. Daha sonra bu tartışmalar dörderli ve sekizerli gruplarda devam eder. Son aşamada gruplar görüşlerini tüm sınıfa sunarlar. Böylece tartışan grup giderek büyür ve sonuçta elde edilen sonuçlar paylaşılır.

    İstasyon: Farklı etkinliklerden yararlanarak tüm öğrencilerin ortak bir ürün ortaya koyması amacıyla kullanılır. Yapılan farklı etkinliklerle; yarım bırakılan bir işi tamamlama ve başkaları tarafından önceden yapılan işleri ileri götürmeyi öğretmek de amaçlanır. Öğrenci merkezli bir yöntemdir ve işbirliği içerisinde çalışma alışkanlığı kazandırmak, yaratıcı düşünceyi, iletişim becerilerini geliştirmek ve özel yetenekleri ortaya çıkartmaktır. Sınıfın önüne üç – beş masa aralıklı biçimde konularak her biri bir istasyon olarak tanımlanır. İstasyonların isimleri yaptırılmak istenen etkinliğe göre değişir. Oluşturulan gruplar sırasıyla bu masaları dolaşır. Tek bir konu belirlenir ve her masada bu konu ile ilgili farklı bir iş yapılacaktır. Örneğin bir masada öykü yazılır, diğer masada afişler hazırlanır, bir diğerinde sloganlar belirlenir. Bu konuyla ilgili daha önce oluşturulan gruplar sırasıyla bu istasyonları belli bir süre içinde dolaşır, böylece bir önceki grubun yaptıklarını ileri götürmeye çalışırlar. Yöntemin uygulanmasını yöneten viri ve her istasyonda gözlem yapacak istasyon şefleri belirlenir. Tüm sınıfla uygulamak zor olabilir. Sınıfta gürültü ve karmaşa olabilir. Gruplardaki bütün öğrencilerin etkin olmasını sağlamak güçtür.

    Konuşma Halkası: Öğrencilerin görüş farklılıklarını görmesine ve farklı görüşlere saygı gösterme davranışını geliştirmeye yarayan bir yöntemdir. Bu yöntemin bir amacı da sınıf içinde güven ve saygı atmosferi oluşturmak, öğrenciler arasında ilişkileri ve iletişimi geliştirmektir. Kişinin, kendisini başkasının yerine koyarak onun gibi düşünmesini yani empatik düşünmesini amaçlar. Konuşma halkası bir öykü, canlandırma, olay, resim vb. bir durumla ilgili yapılır. Önce kurallar belirlenir. Konuşma sırasını belirten bir cisim (mendil, silgi, kalem vb.) bulunur. Cisim eline gelmeden kimsenin konuşmayacağı vurgulanır. Öykü anlatılır, okunur, canlandırma izlenir ya da olay açıklanır. Konuşma nesnesi verilerek konuşma başlatılır. Öğrenciye ilgili sorular yöneltilir (Sizce ne hissetmiştir?, sizce ne düşünmüştür?, Siz ne hissettiniz? vb. her bir soru tüm katılan öğrenciler tarafından yanıtlandıktan sonra diğer sorulara geçilir. Her turda yalnızca bir soru konuşulur. Öğrenci konuşmak istemezse “geç” diyebilir ancak öğretmen öğrenciyi cesaretlendirmelidir. Her katılımcı konuştuktan sonra kısa bir özet yapılır ve sonuca ulaşılır. Öğrenci, sonucunda duygularla düşünceleri ayırt etmeyi öğrenir.

    Analog (Analoji – Benzetme – Metafor): Benzetim tekniği zaman zaman analog (analoji) tekniği ile karıştırılmaktadır. Analog tekniğinde daha önce öğretilenlere benzetme varken, benzetim tekniğinde ortamı gerçek ortama benzetmek esastır. Bilinmeyen bir olayı bilinen bir olayın koşullarında düşünerek, iki olay arasında karşılaştırma yapmak, ilişkiler kurmak ve bilinmeyen olayı anlamaya çalışmaktadır. Bilinen durum “kaynak”, bilinmeyen durum ise “hedef”tir. Hedefe ulaşmak için varolan kaynaklardan çağrışım yapılır. Böylece bilinmeyenleri akla uygun hale getirir ve kavram yanılgılarının düzeltilmesinde etkili olabilir.

                Büyük kan dolaşımı à Şehir su şebekesi, kalp à ana su deposu, damarlar à su boruları, damarlar kalpten aldığı kanı organlara götürür à su boruları ana depodan aldığı suyu binalara götürür, damarlar başlangıçta kalın iken uç bölgelere doğru gittikçe incelir à su boruları başlangıçta kalın iken binalara ve dairelere giderken incelir.

                Anlaşılması zor olan soyut kavramların somut hale getirilmesinde oldukça kullanışlı olan analojilerin, uygunsuz kullanılması ya da çok iyi incelenmeden oluşturulması kavram yanılgılarına ve yanlış anlamalar yol açabilir. Bu sebeple hangi konuda hangi analojinin nasıl kullanılacağı öğretmen tarafından çok iyi tespit edilmelidir. Ayrıca kullanılan analojiler öğrencilerin bilişsel düzeyine uygun, onların anlayabileceği seviyede olmalıdır.

    Eğitsel Oyunlar: Bilginin pekiştirilmesini ve daha rahat bir ortamda tekrarını sağlar. Öğrenciye neşeli ve rahat bir ortam yaratır. Konular oyunlarla ilgi çekici hale getirilir. Eğitsel oyunlar öğrenmeye yönelik ve bir amaç için sınıf içinde uygulanmalıdır. Oyunlar tüm öğrencilerin katılımını sağlayacak düzeyde ve esneklikte olmalıdır. Tüm bir dersi bir oyuna ayırmak yerine, oyunu kazandırılacak davranışa göre dersin başına ya da sonuna koymak (5 – 10 dakika) yerinde olur. Eğitsel oyun bir amaç değil, bilginin pekiştirilmesi için bir araç olarak kullanılmalıdır.

    Tombala: Öğrenilen konuların pekiştirilmesini sağlayan, aynı zamanda öğrenme sürecini monotonluktan kurtaran tekniklerden birisidir. İşlenen konunun ana kavram ve kelimeleri çıkarılarak tombala kağıtlarına dağınık olarak yazılır. Tombala kağıtları kutuya atılır. Bu kartlar öğrencilere dağıtılır. Öğretmen konuyu anlatırken öğrenciler bahsedilen kavramın üzerini kapatırlar. Yatay, dikey ya da çapraz çizgilerle yan yana üç kutuyu kapatan öğrenci tombala der. Bu işlem bir süre devam ettirilir.

    Deney: Bilimsel bir gerçeği kanıtlamak ya da göstermek için yapılan denemedir. Koşullar önceden belirlenmeli ve güvenlik önlemleri alınmalıdır. Denetlenebilir ortamlarda yapılmalıdır. Öğretmen araç gereçleri ve ortamı önceden hazırlar. Deneyi öğretmen yaptıktan sonra mutlaka öğrenciler yapmalı ve bilimsel süreç ile ulaşılacak sonuçlar tartışılarak bulunmalıdır. Esas olan, deneyimin öğrenciler tarafından yapılmasıdır. Deney tekniği, birincil bilgi kaynağıdır. Laboratuarları, sanat odalarını ve okuldaki tüm bilimsel birimleri içerir. Deney, gerçekte bir gözlemdir. Ancak deneyi gözlemden ayıran özellikler denetimli olması ve koşullar değiştirilerek istenildiği kadar tekrar edilebilir olmasıdır.

    Argümantasyon: Bilimsel bir konuda düşünceler ileri sürme, destekleme, eleştirme ve değerlendirme sürecidir. Öğrenci bunu yaparken gerekçeler ve kanıtlar sunar. Öğrenciler farklı düşüncelerle karşılaştıklarında ve argümantasyon yaptıklarında kendilerinin ve başkalarının düşünceleri üzerinde derinlemesine düşünebilirler.

    İşbaşında Eğitim: Eğitim kurumlarında çeşitli derslerle ilgili uygulamalarda, yaparak yaşayarak öğrenme ilkesine dayalı olarak uygulanır. Benzetişim tekniğinde olduğu gibi çalışma yerinin benzerini yapmaya gerek yoktur. Öğrenci işbaşında eğitilerek iş ile baş başa kalarak işin nasıl yapılacağını öğrenir ve problemlere çözümü kendisi bulur. Özellikle mesleki eğitimde, öğretmen eğitim uygulamalarında ve hizmet içi eğitim uygulamalarında etkili bir şekilde kullanılır. Öğrenciler kazandıkları teorik bilgileri uygulama olanağına sahip olurlar. Anında ve doğrudan başarı ve başarısızlık kontrolü mümkün olmaktadır.

    Bilişsel Çıraklık: Öğrencinin bir uzmanı gözleyerek başladığı ve uzmanın giderek azalan desteği ile işi kendi başına yapar duruma geldiği bir öğrenme süreci olarak tanımlanabilir. Öncelikle uzman bir işi ve iş için gerekli süreçleri, öğrencilerin gözleyebileceği biçimde yapar. Öğreticinin gözetim altında öğrenciler beceriyi sergiler. Beceriyi sergileyen öğrenciye öğretmen yardım eder, ipucu verir veya araç önerir. Verdiği bu desteği giderek azaltarak öğrenciye işi tek başına yapma fırsatı verir. Öğrenciler yaptıkları etkinliğin ve çözdüğü problemin aşamalarını açıklar. Kendi sergilediği beceriyi uzmanın veya diğer öğrencilerin sergilediği becerilerle karşılaştırır. Son aşamada öğrenciler hiçbir destek almadan beceriyi kendine özgü şekilde performans olarak sergiler.

    Düşün – Eşleş – Paylaş: Problem çözme becerilerini geliştirir. Öğretmen problemi tüm sınıfa sunar. Öğrencilerden probleme ait çözüm yollarını belli bir süre bireysel olarak düşünmelerini ister. Daha sonra bireysel olarak bulunan çözüm yollarının ikili gruplar oluşturularak paylaşılmasını ister. İkili gruplardan sonra üçlü grupların oluşması sağlanır ve bulunan çözüm yolları bu kez üçlü grupla paylaşılır. Bu süreç üçlü grupların ortak çözümünü sınıfa sunmalarıyla tamamlanır.

    Komite Görüşmesi: Küçük gruplar oluşturulur ve bu gruplara görevler verilir. Görev verilen grup konuyu derinliğine inceler, çeşitli görüşleri enine boyuna tartışır, fikirleri bir rapor halinde düzenler ve sınıfa sunar. Rapor hazırlanıp sınıfa sunulduktan sonra sınıfça rapor üzerinde tartışma yapılır.

    Düşün – Tartış – Yaz – Paylaş: Öğrencilerin birlikte düşünme, karar verme ve hareket etme alışkanlıkları kazanmalarını sağlar. İşbirliğine dayalı takımlar oluşturulur. Öğretmen tüm takımlara açık uçlu, yoruma dayalı bir soru sorar. Takımlar içerisinde yer alan öğrenciler ilk önce bireysel olarak sorunun çözümünü düşünürler ve düşündüklerini bir kağıda yazarlar. takım içerisinde her öğrencinin yazdığı görüşler bir araya getirilir. Takım üyeleri ortaya çıkan görüşleri tartışarak ortak görüşlerini yazarlar. takımlardan ortaya çıkan ortak görüş tüm sınıfa sunulur ve sınıfça tartışma yapılır.

    A’dan Z’ye Etkinliği: Bir bilgi biriminin ya da bir kavramın, alfabenin tüm harfleri kullanılarak analiz edilmesidir. Ele alınan kavramla ilgili olarak cümleler kurulur. Kurulan bu cümlelerin baş harfleri alfabetik sıralamayı takip eder ve alt alta yazılır. Her harfin bir cümle ile temsil edilmesi şart değildir. Harfi temsil eden ve kavramla ilgili olan bir kelime kullanılıp alttaki harfle ilişkilendirilebilir.

    Öğrenme Galerisi: Öğrencilerin aktif olduğu bir tartışma tekniğidir. Düşüncelerini daha samimi ve sınıf ortamına göre daha rahat bir şekilde sunma şansı sağlar. Değerlendirme ve pekiştirme amacı ile kullanılabilir. Sınıftaki ortak bir düşünce için 4 – 5 soru hazırlanır. Ders saatinden önce her bir kağıda bir soru gelecek şekilde sorular kağıtlara yazılır ve sınıfın duvarlarına asılır. Öğrenciler küçük gruplara ayrılır. Her bir gruba, onu temsil eden bir renk belirlenir ve bu renkte kalemler verilir. Gruplar gözlem kağıtlarına veya duraklara yöneltilir. Gruplar orada yazan soru hakkında yorum yazar. Taslaklardaki ve yorumlardaki karışıklıkları engellemek için raporları sayfanın başından başlayarak maddeler halinde yazmaları istenir. Soruların zorluğuna bağlı olarak biraz süre verilir ve daha sonra yer değiştirmeleri istenir. Grup saat yönünde diğer durağa ilerler. Yeni durakta yorumlarını ekler ve önceki grubun yorumlarına karşılık verir. Raporların, bütün grup üyelerinin düşüncelerini içermesi sağlanır. Bu esnada öğretmen tartışmaya güdülemek için öğrencilere raporları hakkında sorular yöneltebilir. Bu prosedür, gruplar tekrar başlangıç durağına gelene kadar devam eder. Öğrenciler kendi orijinal sorusunu alır ve yazılanları birleştirir. Önceden belirlenen sekreter, diğer grupların elemanlarının da yardımıyla oluşan yorumları özetler ve sınıfa sunar.

    Rulman: Öğrenciler iç içe iki çember olacak şekilde dizilirler. İki çemberdeki öğrencilerin yüzleri birbirine dönüktür. Her iki çemberde de eşit sayıda öğrenci vardır. Öğrencilere hedef ya da konu verilir. Öğrenciler konuyu sadece karşısındaki arkadaşıyla tartışır. Belli bir süre sonra dış gruptaki öğrenciler bir yana kayarak arkadaşını değiştirirler. Bu durum bir öğrencinin tüm öğrencilerle tartışmış olmasıyla sona erer. Tüm sınıf bildiklerini birbirlerine aktarmış olur.

    Öğretim İlke Yöntem ve Teknikleri Konu Anlatım Videoları

    Yazı kaynağı : remcdbcrb.org

    Eğitimde Yeni Teknikler Özet

    Eğitimde Yeni Teknikler Özet

    Zihin Haritaları: Konunun ana noktalarını ve diğer kavramlarla ilişkisini gösterir. İstenen kelime yazılır. Çember içine alınarak bir merkez oluşturulur. İlgili kelime, kavram tür ya da her şey çıkarılan okların ucuna yazılabilir.

    Karşılaştırma Tablosu: Yaş, özellik, liste ya da kavramların belirli yönergelere göre benzerlik ya da farklılıklarının belirlenmesi amacıyla hazırlanmış çizelgelerin karşılaştırıldığı tablolardır.

    Zincir Haritaları: Konu ya da olayların bir birine zincir biçiminde eklendiği, neden sonuç ilişkisi içinde olay ya da durumların verildiği haritalardır.

    Venn Şeması: İki kavram, olay ya da özellik arasındaki benzerlik ve farklılıklarının belirlenmesinde ve şema şeklinde ifade edilmesinde kullanılır.

    Akış Haritası: Belli bir kronoloji, olay ve tarih sıralaması olduğunda kullanılan bir şemadır.

    Pazıl: Kavram, olay ya da özelliklerin bir bütünün parçaları olduğunu vurgulamak istediğimizde kullanabileceğimiz bir tür şemadır.

    Örümcek Haritalar: Belli bir kavram, olay ya da durumun alt başlıkları ile birlikte örümcek biçiminde şemalaştırıldığı bir tekniktir.

    Özetleme: Bilgiyi anlamlandırmaya, sadeleştirmeye ve gerçek özü alarak uzun süreli belleğe anlamlı olarak yerleştirilmesine yarayan bir tekniktir.

    Buluş Yolu : Öğretmen örnekler vermesi, öğrencilerin betimlemesi, tekrar verilen örneklerdeki benzerlikleri bulmaları bir sonraki adımda zıt örnekleri karşılaştırmaları, ilişkileri tanımlama ve özellikleri ifade etme biçiminde özetlenebilecek bir öğretim stratejisidir.. Öğrencilerde merak uyandırılma önemlidir.

    Araştırma : Öğrenci problemi tanımlar. Alternatif çözümler üretir, çözümleri araştırır, veri toplar, değerlendirir ve sonuca ulaşır.

    Tartışma : Dinleme, sorgulama, fikir alışverişi ve bir konuyu değerlendirme gibi etkinlikleri içerir. Öğrencileri okudukları ve öğrendikleri konular üzerinde düşünmeye iten, anlaşılmayan konuların açıklanmasına yarayan bir yöntemdir. Öğrencilerin düşünmeleri, fikir üretmeleri ve bunu rahatlıkla ifade etmeleri öğrenmeyi öğrenme için istenen süreçlerdir.

    Grup Çalışması: 4-10 arası öğrencinin bir problem veya konuyu keşfetmek, araştırmak ve rapor etmek için yaptığı çalışmalardır.Amaç, öğrencilere demokratik ve sosyal bir ortamda birlikte çalışma alışkanlığı kazandırmaktır.

    Münazara: İki ekibin bir konuyu ele alarak dinleyiciler ve jüri önünde karşı tezi savunmalarıdır. Karşı grubun savunusu çürütülmeye çalışılır. Hem bireysel hem grupla ön hazırlık gerektirir.

    Panel: Bir grubun üyeleri belli bir konu ya da sorun üzerinde araştırma yaparlar, buldukları verileri inceler ve ön hazırlıktan yararlanarak görüşlerini sırayla açıklarlar. Sonunda soru cevap turu yapılır.

    Açık Oturum: Bir grup bir masa etrafında tartışır. Dinleyiciler tartışmaya katılamazlar.

    Forum: Bir grup sunu yapar. Sonunda dinleyiciler konuya ilişkin sorular sorarlar. Tartışmaya dahil olurlar.

    Soru- Cevap : Doğru soru, doğru düşünmeyi ve doğru cevap vermeyi sağlar. Etkili soru, problem çözme, yordama ve karar vermede düşünme sürecini kolaylaştırır.

    Beyin Fırtınası : Bir probleme çözüm getirmek ve çeşitli konularda fikir ve düşünce üretmek için kullanılan bir öğretim tekniğidir. Önemli olan çok sayıda fikir ve düşünce üretmektir. Fikirler iyi, kötü, doğru, yanlış yargılamasından bağımsız olarak üretilir. Önemli olan üretilen fikirlerin sayısıdır.

    Yaratıcı Drama: Doğaçlama, rol oynama ve tiyatro tekniklerinde yararlanarak öğrencilerin bir yaşantıyı, bir olayı, bir fikri veya soyut bir kavramı oyunsu süreçlerde canlandırmasıdır. Yaratıcı dramanın ısınma aşamasında tanışma, kendini tanıma ve tanıtma, duyu, gözlem, algı, beden, güven, imgelem ve iletişim etkinlikleri kullanılır. Bu etkinlikler, hayat bilgisinin her boyutunda kullanılabilecek, dersi daha yaşantıya dönük, daha etkili ve daha kalıcı kılacak türde çalışmalardır.

    Rol Oynama: Öğrencinin bir başkasının kimliğinde onun gibi davranması ve onun sözleri ile konuşmasıdır. Rol kartları daha etkili kullanımını sağlar.

    Örnek Olay: Gerçek hayatta karşılaşılan bir problemin sınıf ortamında çözülmesi ya da yaşanan örneklerin tartışılması yoluyla öğrenmenin sağlanmasıdır.

    Proje Çalışması: Öğrencilerin belli bir konuda öğrenilenleri sentezleyerek ve gerektiğinde yeni bilgilere ulaşarak yeni bir ürün ortaya koymalarıdır. Örneğin öğrencilerden geleceğin iletişim aracını tasarlamaları istenebilir.

    Gösterip Yaptırma: Bir aracın bir gerecin çalıştırılmasını gösterme ve daha sonra öğrencilerden aynı işlemi yapmalarını bekleme ilkesine dayanan bir öğretim tekniğidir. Gösterip yaptırma tekniği öğrenci merkezlidir

    Benzetim Tekniği (Simülasyon)
    : Öğrencilerin sınıf içinde bir konuyu gerçekmiş gibi ele alıp üzerinde çalıştıkları bir tekniktir. Pilotların uçak modelleri ile yetiştirilmeleri örnek olarak verilebilir.

    Nesi Var: Sınıf ortamında farklı amaçlarla kullanılabilecek eğitici bir oyundur. Öğrenciler ebe seçilen öğrenciden gizli olarak bir kişi, eşya ya da kavram belirlerler. Ebe olan öğrenci “nesi var?” sorusunu yönelterek öğrencilerin belirledikler eşya, kişi ya da kavramı bulmaya çalışır.

    Ben Kimim: Farklı amaçlar için kullanılabilecek eğitici bir oyundur. Seçilen bir kişi, bir hayvan ya da tarihsel bir karakter rolünde söylenen üç özellikten sonra gruba “ben kimim?” sorusu yöneltilir.

    Ben Neyim: Farklı amaçlar için kullanılabilecek eğitici bir oyundur. Seçilen bir cansız nesne rolünde söylenen üç özellikten sonra gruba “ben neyim?” sorusu yöneltilir.

    Öykü Tamamlama: Başı,sonu ya da ortasından bir bölümü verilen öykünün öğrenciler tarafından sözel,yazılı ya da görsel olarak tamamlanması istenir.

    Vızıltı Grupları: Küçük öğrenci gruplarının verilen bir konu üzerinde belirli bir süre görüşmeleri, tartışmaları, seçecekleri bir sözcü aracılığı ile grup görüşlerini diğer arkadaşlarına aktarmaları esasına dayanan bir grup çalışmasıdır. Gruptaki kişi sayısı ve süreye dayalı olarak yönteme ad verilir. Örneğin “vızıltı 66” yöntemi.

    Grup dinamiğine dönük bir ön çalışmadır. Öğrenciler gözleri kapalı olarak resim çizerler.

    Grup Resmi: Konu ya da tema sonunda gerçekleştirilebilecek grup dinamiğine dönük bir çalışmadır. Grup üyeleri çember biçiminde yan yana otururlar. Öğretmenin verdiği yönergeye uygun olarak grubun her üyesi bir figür çizer ya da ekleme yapar.

    Grup Şiiri: Konu ya da tema sonunda gerçekleştirilebilecek grup dinamiğine dönük bir çalışmadır. Grup üyeleri çember biçiminde yan yana otururlar. Öğretmenin verdiği yönergeye uygun olarak grubun her üyesi şiire bir dize yazar. Son aşamada öğretmen şiiri yüksek sesle okur. Beyin fırtınası yöntemi ile şiire bir başlık bulunur.

    Düşün-Tartış- Paylaş: Verilen yönergeye uygun olarak öğrenci ilk aşamada kendisi düşünür. Sonra sıra arkadaşı ile düşüncelerini paylaşarak beraber yeni bir görüş geliştirirler. Son aşamada görüşlerini tüm sınıf arkadaşları ile paylaşırlar.

    Düşün-Tartış- Yaz : Verilen yönergeye uygun olarak öğrenci ilk aşamada kendisi düşünür. Sonra sıra arkadaşı ile düşüncelerini paylaşarak beraber yeni bir görüş geliştirirler. Son aşamada ulaştıkları görüşlerini beraber ya da yalnız olarak yazarlar.

    Bilinen Şarkıya Yeni Söz Yazma: Belirlenen bir konuda sözlerini bildikleri bir şarkının sözlerini değiştirmeleri istenir.

    Diyalog Tamamlama: Belli bir resim ya da metinde boş bırakılan diyalog cümlelerinin tamamlanmasıdır.

    Renk Kartları: Öğrencilere kırmızı yeşil kartlar dağıtılır. Ortada yapılan bir sunu, doğaçlama ya da düz bilgi aktarımı sırasında katıldıkları tutum ve davranışlar için yeşil, katılmadıkları için kırmızı kart gösterirler.

    Kart Oyunları / Kart Eşleştirme: Olgu, olay ya da kavramların hatırlanmasını kolaylaştırmak için kullanılır. Grupla ya da bireysel çalışılabilir. Birbiri ile ilgili kartları eşleştirmeleri istenir.

    Kartlar genellikle şu şekillerde hazırlanır:

    • Kartın bir yüzünde K harfi arka yüzünde kış resmi olabilir.

    • Bir yüzüne bir sözcük yazılır. Arka yüzünde tanımı yapılır.

    • Kartın bir yüzüne tarih, diğer yüzüne olayın geçtiği yer belirtilir.

    • Bir karta soru, diğerine yanıtı yazılabilir.

    • Bir karta hayvan resmi, diğerine yuvasının resmi, bir diğerine besinin resmi konulabilir.

    Flaş Kart: Konu girişlerinde öğretmen konuyu ana hatları ile özetleyen kartlar (karton, ambalaj kağıdı ) hazırlayarak derse bu kartlara dikkat çekerek giriş yapabilir. Resim, yazı, kolajlar , sürpriz keseleri, görev zarfları ile bu kartlar renkli, eğlenceli bir hale getirilebilir.

    Soru Turu: Öğrenci seçtiği bir arkadaşına kendi hazırladığı bir soruyu sorar. Arkadaşı önce bu soruyu cevaplar, sonra kendi hazırladığı bir başka soruya istediği bir arkadaşına yöneltir.

    Otobiyografi: Öğrencilerden yazılı olarak öz geçmişlerinin istenmesidir. Tamamen açık uçlu olabileceği gibi bazı sorularla sınırlandırılabilir.

    Rüya Tekniği / Rüya Kaydı: Konu ile ilgili bir karakterin rüya ya da kabusunun canlandırılması, resimlendirilmesi ya da yazılması esasına dayanır.

    Yaratıcı Yazma: Öğrencilerden konuyla ilgili bir sözcük söylemeleri istenir. Sözcükler yazı tahtasına yazılır. Sadece bu sözcükleri kullanarak şiir, öykü ya da slogan yazmaları istenir.

    Zihinde Canlandırma: Öğrencilerden öğrendiklerini gözlerinin önüne getirmeleri istenir. Bu yönerge eşliğinde öğretmenin verdiği konuyu da gözlerinin önünde canlandırabilirler. Ailemiz konusunda “gözlerinizi kapatıp ailenizle geçirdiğiniz en güzel günü düşünün,” denilebilir.

    Dedikodu Halkası: Belli bir konuda öğrencilerin ilgili kahramanla ilgili haberi kulaktan kulağa yaymaları istenir. İlgili kişinin ne hissettiği ve dedikodunun yanlışlığı üzerine konuşulabilir.

    Gazete Çıkarma: Öğrencilerden gazete çıkarmaları ve konu ile ilgili hazırladıkları gazete haberini gazeteye manşet yapmaları istenir.

    Gazete Haberi: Sınıfa birçok gazete getirilerek konuyla ilgili haber kupürlerini kesmeleri istenir.

    Görüşme Yapma: Belirlenen konu ile ilgili bazı kişilerle görüşmeleri ve önceden hazırladıkları soruları yöneltmeleri istenir.

    Başlık Bulma: Verilen bir öykü, şiir ya da düz yazıya başlık bulmaları istenir.

    Yanlışı Bulma: Verilen bir öykü, şiir ,düz yazı, fotoğraf ya da resimdeki yanlışları bulmaları istenir.

    Tavsiyede Bulunma: Öğrencilerin işlenen konuda ilgili kişilere tavsiyede bulunmaları istenir. Örneğin çirkin ördek yavrusuna tavsiyede bulunurlar.

    Kırmızı Koltuk: Öğrencilerden işlenen konuda ilgili kişiyi sorgulamaları ve yanlışını söylemeleri istenir. Örneğin yalancı çoban hikayesindeki çobanın sorgulanması.

    Heykel Çalışmaları: Verilen kavram ya da yönergeye uygun herhangi bir heykel formunda donulur. Öğretmen öğrenciye omzuna dokunarak konuya uygun bazı sorular sorabilir. Örneğin: Nerdesin? Adın ne? Neden yapılmışsın? Seni kim yapmış? Ne olmasını isterdin?

    Donuk imge: Verilen bir fotoğraf ya da resimdeki nesne ya da kişilerin, heykel formunda donularak canlandırılmasıdır. Öğretmen öğrenciye omzuna dokunarak konuya uygun bazı sorular sorabilir. Örneğin: Ne düşünüyorsun? Ne hissediyorsun? Tek kelime söyle! Nesin? Kimsin?

    Ayna Çalışmaları: Eşlerin karşılıklı olarak aynaya bakar gibi bir birini taklit etmesidir. Sırayla yönlendirici olabilecekleri gibi aynı anda bir birlerine uygun davranmaları istenebilir. Oturdukları yerden yapılabileceği gibi mekan uygunsa müzik eşliğinde hareket serbest bırakılarak da yapılabilir.

    Sessiz Canlandırma: Verilen bir konu, kavram, film adı ve benzerini sadece beden dilini kullanarak canlandırma yöntemidir.

    Sessiz Sinema: Sessiz canlandırmaya benzer. Ancak daha simgesel bir anlatım söz konusudur. Amaç sadece canlandırılan kitap ya da film adının grup arkadaşları tarafından bilinmesini sağlamaktır.

    Slogan Oluşturma: Öğrencilerden bireysel ya da grupla öğrenilen konuya dönük etkileyici bir cümle oluşturmaları istenir. Sloganda konunun ana düşüncelerinin geçmesi gerektiği fark ettirilir. Öğretmen farklı konularda örnek sloganları söylemeli, tahtaya yazmalıdır.

    Reklam Hazırlama: İşlenen konuya ilişkin televizyonda ya da gazetede yer alacak tanıtıcı bir reklam tasarısı hazırlamaları istenir. Örneğin açılacak yeni sebze müzesinin tanıtım reklamlarını hazırlamaları, istenir.

    Resim Yapma: Konuya, şiire, kavrama uygun resim yapmaları istenir.

    Şiir/ Öykü Yazma: İşlenen konunun önemli noktalarını yansıtan bir şiir ya da öykü yazmaları istenir.

    Resim / Fotoğraf Yorumlama: Verilen resim ya da fotoğrafla ilgili görüşlerini açıklamaları istenir.

    Sınıflama: Öğrencilerin belli bir konuda bilgi toplamaları ve onları sınıflayarak sunmaları istenebilir. Örneğin sigaranın zararları.

    Örnek Verme: Konu ile ilgili ya da konunun tam aksi yönde örnekler istenir.

    Kendini Değerlendirme: Neyi ne kadar öğrendiklerini ya da ne kadar geliştiklerini kendilerinin değerlendirmesidir.

    Bulmaca: Gazetelerin bulmaca sayfalarındaki tüm bulmacalar öğretime uyarlanabilir.

    Problem Çözme: Konuya ilişkin verilen problemi problem çözme basamaklarını takip ederek çözmesi istenir.

    Güncel Bağ Kurma: Konuya ilişkin örnek istenir, anılar, deneyimler konuşulur.

    Deney: Verilen adımlardan hareketle öğrencinin bizzat işlem yapması ve sonuca ulaşmasıdır.

    Alan Gezileri: Öğrencilerin öğrenilenlerle ilgili mekanlarda yaptıkları inceleme gezileridir. Gezi gözlem kayıtları tutulması önemlidir.

    Benzeşim (Analoji): Öğrencilerin öğrendiklerini farklı bir alanda tamamen ilgisiz bir olay ya da duruma benzetmeleridir. Örneğin beslenme konusunu araba- benzin ilişkisine benzetme.

    Şarkı Yapma: Öğrenciler konuya uygun şarkı sözü yazar ve bestelerler.

    Duydunuz mu: Konu ile ilgili “duydunuz mu?” ile başlayan bir cümle söylemeleri istenir.

    Birine Öğret/ Akran Eğitimi: Öğrendiği bir şeyi birisine öğretmesi sonrada öğretip öğretemediğini değerlendirmesi istenir.

    Sınav- Ödev Okuma: Birbirlerinin ödevini ya da sınav kağıdını değerlendirirler.

    Gözlem: Her hangi bir olayın, varlığın, gözlenmesi ve gözlem sonuçlarının kaydedilmesidir. Gözlemin etkili olabilmesi için ön bilgi olmalı ve planlama yapılmalıdır.

    İnandırma: Belli bir konuda bir diğerini ikna etmesi istenir.

    Haber Toplama: Öğrencilerin işlenen konuyla ilgili basında çıkan haber, makale, resim ve fotoğrafları toplayarak sınıfa getirmeleri ve öğrendiklerinin ışığında sunmaları, tartışmaları istenir.

    Basın Toplantısı: Öğrencilerin bazıları konuşmacı bazıları ise basın mensubu olur. İlgili konu ile basın açıklaması yaparlar. Örneğin tüketici hakları konusunda olabilir.

    Koleksiyon Hazırlama: Öğrencilerden ilgili konuda koleksiyon hazırlamaları istenir.

    Mahkeme: Belirlenen konuya yönelik sınıf ortamında bir mahkeme kurulur. Taraflar, sanıklar, şahitler seçilir. Örneğin çevrecilik konusu işlenebilir. Komik unsurlardan yararlanılır. Yere tüküren Ahmet Efendiyi, çevreci Ayşe Hanım mahkemeye vermiş olabilir.

    Öğretmenin Role Girmesi: Öğretmenin bir canlandırma sırasında olayın akışını değiştirmek ya da dolaylı olarak öğrencileri yönlendirmek için kritik rolleri üstlenmesi tekniğidir.

    Uzman Görüşü: Belli bir konuda öğrencilerden uzman rolüne girerek görüş bildirmeleri istenebilir.

    Öğrenme Galerisi: Değerlendirme ve pekiştirme amacı ile kullanıla bilecek işlevsel bir tekniktir. Uygulama adımları şu şekilde sıralanabilir:

    • Öğrencilerin küçük gruplara ayrılması

    • Grupların öğrendiklerini gözden geçirmesi

    • Bunları listelemesi,

    • Duvara asmaları

    • Tüm grupların listelerinin incelenmesi

    • Eklemeler yapılması

    Sıcak-Soğuk Oyunu: Öğrencinin doğru yere, kartona ya da yazıya gittiğinde sıcak, yanlışa gittiğinde soğuk denilerek doğru cevaba ulaşmasının sağlandığı işlevsel bir oyundur.

    Tombala: Konunun sözcükleri ya da kavramları tombala kartlarına yazılır. Bazıları boş bırakılır. Öğretmenin söylediği, tanımladığı, örneklediği sözcük ya da kavram kapatılır. Kartındaki tüm sözcükleri kapatan öğrenci “tombala!” der.

    Hazineyi Bul: Konunun ya da konu ile ilgili problemlerin çözümünün parçalanması, sınıfın çeşitli yerlerine saklanması, belli yönerge ve krokilerden hareketle öğrencilerin yanıtlara ulaşması şeklinde gerçekleştirilen eğlenceli ve yaşantıya dayalı bir tekniktir.

    Poster/ Afiş Hazırlama: Konuya dönük olarak, öğrencilerden renkli karton, boya ve benzeri malzeme ile öğrendiklerini yansıtan bir çalışma yapmaları istenir. Bu tarz çalışmalarda öğretmen mutlaka yeterli sayıda örneği sınıfa getirmelidir.

    Mektup Yazma: Öğrencilerden öğrenilen konuya dönük ilgili bir kişiye, mektup yazmaları istenir.

    Bilgi Kartları: Öğrencilere bazı konularla ilgili soruların yazılı olduğu kartlar dağıtılır. Öğrenciler su soruları yanıtlarlar.Bu kartlar ilgili panolara asılır.

    Bu derste………………………………keşfettim.

    Bu derste ………………………………..benim için çok zordu.

    Bu derste öğrendiğim ……………………………………….beni çok etkiledi.

    Son Söz: Öğretmen büyük bir kartonun ortasına konunun adını yazar. Kartonu dört bölüme ayırarak her bölüme bir yönerge yazar. Öğrenciler küçük kağıtlara her yönerge için bir cevap yazar ve ilgili bölüme yapıştırırlar.

    Bu konuda öğrendiğin 4 şey yaz.

    Bu konuda en çok hoşlandığın şeyi yaz.

    Bu öğrendiklerini nerede kullanacaksın, yaz.

    Bu konu ile ilgili bir resim yap.

    Soru Bankası: Öğrenciler konu ile ilgili sorular yazarlar. Sorular bir bankada toplanır. Sıra ile çekilerek sorulur, yanıtlanır.

    Bilgi Yarışması: Öğretmenin hazırladığı ya da öğrencilerin soru bankasından alınan on soru numaralanır. Tahtaya on numara yazılır. Sütunun diğer yanına da iki grubun (önce grup adı alırlar) adı yazılır. Birbirlerine sorulacak soru numarasını söyleyebilecekleri gibi kendi soru numaralarını da söyleyebilirler. Her soru sorulduktan sonra üzerine çarpı atılır. Öğretmen kendi seçtiği iki soruyu altın soru ilan edebilir. Öğrencilerde altın soru bulma heyecanı oluşur. Sorular kartonlara yazılarak tahtaya yapıştırılabilir. Her seferinde çevrilerek açılır.

    RULMAN TEKNİĞİ

    Rulman konuşma halkası gibi öğrenciler çember şeklinde dizilirler . Ortaya ise faklı öğrenciler tarafından başka bir çember şeklinde dizilim olur ve ortadaki öğrencilerin yüzü dış tarafta yani dıştaki öğrencilere olur. Bir konu hakkındaki tartışmaya sırayla katılırlar. konuşma halkasıyla tek farkı içteki öğrenciler ile dıştaki öğrenciler sadece kendisine yüzü dönen öğrenci ile fikir alış verişi yaparlar.

    Rulman tekniğine arkadaşın söylediğinin biraz tekrarı ama ayrıntısı olarak şunları söyleyebilirim. 2 tane iç içe çember vardır ve her iki çemberde de eşit sayıda karşılıklı sandalyeler vardır. Sandalyelere oturan öğrencilere öğretilmek istenen hedef yada konu verilir.öğrenciler konuyu sadece karşısındaki arkadaşıyla tartışır.belli bir süre vardır. bu süre dolunca iç yada dış gruptaki öğrencilerden herhangi bir grup bir sandalye kayarak yerlerini değiştirirler. Böylece herkes eşini değiştirmiş olur. ve konu yeniden tartışılır. Bu durum bir öğrencinin tüm öğrencilerle tartışmış olmasıyla sona erer ve tüm sınıf bildiklerini veya düşündüklerini birbirine aktarmış olur.

    HIZLI TUR TEKNİĞİ

    Aktif öğrenme yöntemlerinden Hızlı tur tekniği uygulanması çok kolay olan bir tekniktir.

    Öğrencilere hızlı bir biçimde sorular sorulup uygulanan,cevap vermeyen öğrencinin ”geçiniz” diyerek cevap hakkını bir başka arkadaşına devrettiği aktif öğrenme yöntemidir.

    Mahkeme Tekniği

    Sınıfta sanal bir mahkeme kurulması şeklinde uygulanan bu teknik birçok öğrencinin etkinliğe yani derse katılımını sağlar. Mahkeme yöntemi uygulanırken konu seçimi, çevre seçimi, öğrencilerin rolleri seçimi (hakim,savcı,avukat,tanık v.b), öğretmenin rolünü seçmesi ve odak noktanın belirlenmesine dikkat edilmelidir.Karşılıklı görüşlerini savunan öğrenciler tartışma ortamı oluşturarak jüri ve hakim karşısında davalarını haklı gösterme çabasına girerler. Burada kendini doğru ifade edebilme, karşı görüşlere seviyeli olarak fikirlerini sunabilmeleri çok önemlidir.

    Kişiler birbirlerinin varlığını kabul ederek fikirlerini dikkate alır. Ayrıca savunmalar esnasında empati kurabilme, yeni bakış açıları kazanabilme yeteneklerini geliştirmek için fırsat bulurlar.

    Eğitimde mahkeme yöntemi, öğrenci merkezli eğitimi esas alır. Amaç öğrencileri öğrenme süreci boyunca etkin kılmak, bu süreç içerisinde neşeli vakit geçirmelerini ve öğretilenlerin kalıcılığını sağlamaktır Sınıfta mahkeme kurulması şeklinde uygulanan bu yöntem birçok öğrencinin aktifliğe katılımını sağlar.

    Pazaryeri:bir konuyla ilgili fikirler kağıtlara yazılır üstlerine takılır sınıfta dolaşılır diğerleri bu kağıtları okur.

    Top taşıma: Öğrencilerin bir konuyu farklı konuşmasına fırsat veren bir tekniktir. Teknikte öğrenciler iç içe iki çember oluşturur . İç ve dış çemberdekiler yüz yüze gelecek şekilde ikişerli biçimde ayakta dururlar ve konuşurlar. Sonra her biri bir adım kayarak önce eşinin yanındaki ile yeni bir ikili oluşturur. Böylece her öğrenci birkaç eşle görüşme fırsatı bulur.

    Köşelenme

    Genellikle net bir yanıtı olmayan sorular ve problemler üzerinde çalışırken kullanılır. Öğrencilere problemin çözümü için bilgi toplamaları, onları çözümleyerek çözüm önermeleri ve önerilerini savunma fırsatı verir. Uygulanması sırasında yer alan başlıca işlemler şunlardır:

    1. Uygun problemin seçilmesi ve açıklanması

    2. Olası çözümlerin arasından özellikle tartışmalı olanların seçilmesi

    3. Seçilen çözümlerin kartonlara yazılarak sınıfın çeşitli köşelerine asılması

    4. Öğrencilerin kendilerine en uygun gelen çözümün asılı olduğu köşeye gitmeleri ve orada toplanmaları

    5. Aynı köşeyi seçenlerin oluşturduğu gruplarda o çözümü seçme nedenlerinin tartışılması ve gerekçelerin hazırlanması

    6. Hazırlanan gerekçelerin sınıfa sunulması

    7. Sınıf tartışması ve sınıf kararların alınması yer almaktadır.

    Sandviç

    Öğrenciler, önce bireysel çalışma, sonra yaptıklarını arkadaşlarıyla paylaşma, birlikte somut bir ürün oluşturma-örneğin, grafik oluşturma- bu ürünü sunma gibi çok aşamalı çalışmalar yapabilirler. Çok katmanlı olduğu için sandviç adım almıştır

    Tereyağı -Ekmek

    Verilen bir problem, bir soru ya da konu üzerinde öğrenciler önce tek başına düşünür, daha sonra arkadaşları ile bir araya gelerek düşüncelerini tartışırlar. Sonunda, ulaştıkları sonucu sınıfa sunarlar. İlk aşamada öğrencilerin yanıtlarını ya da düşüncelerini kaydetmeleri istenebilir. Bu, öğrencilere düşünmek için zaman kazandırır, ayrıca öğrencilerin tümünün aynı anda aktifleştirilmesini sağlar. Yöntem birinci aşamaların üstüne bir kez daha konuşma fırsatı verdiği için bu adı almıştır.

    Örneğin; çevre sorunlarının işlendiği bir derste kısa bir girişten sonra öğretmen Bunların dışında sizin gözlediğiniz sorunlar var mı? diye bir soru yöneltebilir. Öğrenciler, önce kendi gözlemlerini bir yere not ederler. Daha sonra başka arkadaşıyla bir araya gelerek birbirlerinin notlarım gözden geçirerek onlar üzerinde konuşurlar.

    Kart Gösterme

    Öğrencilere öğrendiklerini gözden geçirme, değerlendirme yapma, karar verme vb. gibi fırsatlar sunar. Önce öğrencilere çeşitli renklerde 3-5 adet küçük kart ya da kağıt parçasından oluşmuş desteler dağıtılır. Her renge bir anlam verilir. Örneğin, yeşil, tümüyle katılıyorum; mavi, katılıyorum; beyaz, kararsızım; san katılmıyorum gibi. Sonra öğretmen işlenen konuyla ilgili bazı tümceler okur. Bu tümceleri dinleyen öğrenciler önce hangi kartı seçeceklerini düşünürler, sonra seçtikleri kartı sıranın üzerine koyarlar. Daha sonra, her öğrenci neden o kartı seçtiğini, yani neden öyle düşündüğünü açıklar.

    Hazineyi Bul

    Konunun sunumu, gözden geçirilmesi ve konuyla ilgili problemin çözümü gibi çok çeşitli aşamalarda kullanılabilir. Uygulanması sırasında yer alan işlemler şunlardır:

    1. Konunun ya da konuyla ilgili problemlerin çözümünün parçalara ayrılarak sınıfm çeşitli yerlerine saklanması

    2. Hangi parçanın nerede olduğunu belirten yönergelerin ya da krokilerin hazırlanması

    3. Öğrencilerin küçük gruplara ayrılması

    4. Her gruba bir yönerge ya da krokinin verilmesi

    5. Grupların ellerindeki yönergeyi izleyerek parçalan bulmaları

    6. Bulunan her parçanın grupça incelenmesi ve ne olduğunun anlaşılması, anlaşılmayan noktaların öğretmene sorulması ve o aşamada öğrencilerin yapması gereken bir şey varsa onun yapılması

    7. Bütün parçalar için 6. işlemin tekrarlanması, elde edilenlerin grupça gözden geçirilmesi ve sınıfa uygulanması yer almaktadır.

    Kart Eşleştirme:

    Öğrenilenlerin gözden geçirilmesi, netleştirilmesi ya da kalıcılığının artırılması gibi amaçlarla uygulanır. Uygulanması sırasında yer alan işlemler şunlardır:

    1. Her biri sınıftaki öğrenci sayısının yansı kadar kart içeren iki dizi kart hazırlanır. Birinci dizide; öğrenilenlerle ilgili soruşlar, kavramlar, örnekler vb. yer alır İkinci dizide ise; birinci dizidekilerle eşleştirilebilecek yanıtlar, açıklamalar, tanımlar, ilkeler, olaylar bulunur. Dizilerden birindeki kartlar numaralanır.

    2. Kartlar sınıfa dağıtılır.

    3. Öğrencilere, kendilerine gelen kartlarla ilgili hazırlık yapmaları için belli bir süre tanınır.

    4. Öğrenciler, sınıfın içinde dolaşarak ve karşılaştıklarıyla konuşarak ellerindeki kartın eşini ararlar.

    5. Kartlarını eşleştirenler bunun gerçeklerini hazırlarlar.

    6. Kart numaraları rastgele söylenir ve numarası söylenenler kendi kartlarının içeriğini ve hazırladıkları gerekçeleri sınıfa sunarlar.

    AKROSTİŞ: Sözcüklerin ilk harflerinin bir şifre kavram veya cümle verecek biç

    Yazı kaynağı : www.webdersanesi.com

    Öğretim Yöntemleri

    Öğretim Yöntemleri

    Akvaryum tekniği, öğrencilerin ilgi duyduğu ya da üzerinde anlaşmaya varamadığı konuların öğretiminde çok etkili bir tartışma tekniğidir. Öğrencilerin tartışma ve grupla çalışma becerilerinin geliştirilmesi için kullanılır. Bu tekniği uygularken sınıfın uygun bir yerine bir çember çizilir. Çemberin ortasına bir boş sandalye konur. Sınıfın tümü çemberin dışındadır. Konu hakkında yorum yapmak isteyen sandalye oturur, düşüncesini söyler. Daha sonra yerinin bir gönüllüye bırakmak üzere çemberin dışına çıkar. Bu arada gözlemci olarak nitelenen çemberin dışındaki diğer öğrenciler tartışmayı izlerler. Ayrıca onlar gözler, düşünür ve katılımcılara dönütler verirler. Tartışmayı yapılandırmak ve sürdürmek için önceden bir soru listesi hazırlanmalıdır. Tartışma sırasında çemberi dışındakilerin sessiz olması sadece sandalyeye oturanın konuşması gerekir. Gözlemciler tartışma sırasında not almalı, tartışma sonunda sınıfa tartışmanın özeti sunulmalıdır.

    Bu teknik, tartışmalı bir konuyu incelemek için öğrencilerin birkaç küçük tartışma grubuna ayrılması şeklinde de yapılabilir. Her grup bir temsilci seçer ve konu hakkında kendi ve grubun fikrini açıklar. 15-20 dakikalık tartışmadan sonra, temsilciler dönüt ve bilgi almak için gruplarına dönebilirler.

    Akvaryum Tekniğin Etkinlikle Uygulanabilmesi İçin

    Tekniğin amacı belirtilmeli ve teknik, başka örnekler üzerinde öğretilmelidir.
    Öğrencilerin konuyla ilgili ön bilgileri tamamlandıktan sonra, bu teknik kullanılmalıdır.

    Öğrencilerin görüşlerini sıkılmadan belirtebilmeleri için rahat bir sınıf ortamı oluşturulmalıdır.

    Görüşler asla eleştirilmemelidir.

    Yararları

    – Sınıf içi tartışmaları canlandırır.

    – Mümkün olduğu kadar çok sayıda öğrencinin tartışmaya katılımını sağlar.

    – Öğrencilerin tartışma ve grupla çalışma becerilerini geliştirir.

    – Öğrencilerin ifade güçlerinin artmasına ve kendilerine güven duymalarına yardımcı olur.

    – Öğrenciler, görüşleri sessiz ve saygılı bir biçimde dinleme, dinlediklerini kendi cümleleri ile ifade etme ve not alma becerisi kazanırlar.

    – Öğrencilerin, tartışmayı yapılandırmak için tartışma öncesi akıl yürütme ve soru oluşturma becerileri gelişir.

    Sınırlılıkları

    Bu teknik her ne kadar tartışma ortamı yaratarak öğrenmede etkili olsa da zaman yeterliliği açısından sıkıntı yaşanabilir. Tüm öğrencilerin dinlenmesi mümkün olmayabilir.

    Örnek

    Anlatım bozukluklarının konusunun işlendiği bir derste öğretmen öncelikle konuya kısa bir giriş yapar. Daha sonra ”anlatım bozuklukları nasıl düzeltilebilir?” sorusunu yöneltir. Öğrencilere düşünmeleri için zaman verilir. Düşünme sürecinin ardından sınıfın uygun bir bölümüne çember çizilir. İlk etapta öğrencilerin tümü çemberin dışındadır. Konu hakkında söyleyecekleri olan öğrenciler çemberin içine girerek görüşlerini belirtirler. Çemberin dışındakiler ise gözlemcidir ve görüşlerini belirtenleri dinleyip not alırlar. Uygulama sonunda gözlemciler sınıfa tartışmanın özetini sunarlar.

    Uygulama:

     Sınıfın uygun bir yerine bir çember çizilir.

     Çemberin ortasına bir boş sandalye konur.

     Sınıfın tümü çemberin dışındadır.

     Konu hakkında yorum yapmak isteyen sandalye oturur, düşüncesini söyler ve çemberin dışına çıkar.

     Çemberin dışındaki diğer öğrenciler tartışmayı izlerler, düşünür ve katılımcılara dönütler verirler.

     Tartışmayı yapılandırmak ve sürdürmek için önceden bir soru listesi hazırlanmalıdır.

     Gözlemciler tartışma sırasında not almalı, tartışma sonunda sınıfa tartışmanın özeti sunulmalıdır.

    Yazı kaynağı : ogryontem.wordpress.com

    Yorumların yanıtı sitenin aşağı kısmında

    Ali : bilmiyorum, keşke arkadaşlar yorumlarda yanıt versinler.

    Yazının devamını okumak istermisiniz?
    Yorum yap