Bu sitede bulunan yazılar memnuniyetsizliğiniz halınde olursa bizimle iletişime geçiniz ve o yazıyı biz siliriz. saygılarımızla

    ülkemizde yetiştirilen başlıca tarım ürünleri

    1 ziyaretçi

    ülkemizde yetiştirilen başlıca tarım ürünleri bilgi90'dan bulabilirsiniz

    Türkiye'de Yetişen Tarım Ürünleri

    Türkiye'de Yetişen Tarım Ürünleri

    Türkiye’de Yetişen Tarım Ürünleri

    Ülkemiz verimli toprakları ile tarım ve hayvancılık açısından avantaj sağlamaktadır. Bu nedenle toplumun büyük bir kısmı bu alana yönelmiştir. Peki, Türkiye'de yetişen tarım ürünleri nelerdir?

    Bulunduğu coğrafi konum nedeniyle ülkemizde çok sayıda bitki örtüsü ve iklim görülmektedir. Bu sayede ülkemizde yetişen başlıca ürünler arasında buğday, mısır, fındık, pirinçtir. Ayrıca sebze ve meyve yetiştiriciliği de yapılmaktadır.

    Türkiye’de Yetişen Başlıca Tarım Ürünleri

    Ülkemizin sahip olduğu iklim ve bitki örtüsü çeşitliliği sayesinde pek çok sebze ve meyve, tahıl ve besi ürünleri yapılmaktadır. Türkiye'de yetişen başlıca tarım ürünleri zengin bir çeşitliliğe sahiptir.

    Türkiye’de Yetişen Tahıl Ürünleri

    Ülkemizde bol miktarda tahıl ürünleri yetişmektedir. Türkiye’de yetişen tahıl ürünleri şunlardır;

    Buğday: Ülkemizde buğday üretimi en çok İç Anadolu Bölgesi'nde üretilmektedir. En çok buğday üretimi il bazında bakıldığında Konya, Ankara ve Şanlıurfa'da üretilmektedir.

    Arpa: Buğday üretiminden sonra ülkemizde en çok üretimi gerçekleştirilen tahıl ürünü arpadır. Hem siyah hem de soğuğa karşı dayanıklı olan bu tahıl ürünü üretimi hava koşullarına bağlı olarak değişmektedir. Yağışlı dönemlerde üretim daha fazla olurken, kurak dönemlerde daha az verim görülmektedir.

    Mısır: Ilıman ve nemli ortamlarda yetişen mısır için Karadeniz Bölgesi en ideal üretim bölgesi olmaktadır. Fakat buna rağmen ticaretin yoğun etkisinin Akdeniz Bölgesi'ne kayması nedeniyle ülkemizin mısır üretiminin yarısı Çukurova bölgesindedir.

    Pirinç: En çok üretim Edirne'de gerçekleştiği pirinç üretiminin büyük bölümü Marmara Bölgesi'nde yapılmaktadır. Daha sonra Karadeniz Bölgesi ikinci sırada gelmektedir. Çorum ve Samsun pirinç üretiminin başlıca yapıldığı şehirler arasında yer almaktadır.

    Yulaf: Ülkemizde arpa üretiminin yapıldığı bölgelerde aynı zamanda yulaf üretimi de görülmektedir. Bunun en büyük sebebi her iki daha ürününün de üretim için aynı iklim koşullarına uygun olmasıdır.

    Çavdar: Genellikle Doğu Anadolu Bölgesi'nde üretimi yapılan çavdar, soğuk iklim şartlarına daha uygun bir üründür.

    Türkiye’de Yetişen Baklagiller

    Doğal güzelliklerinin yanında Türkiye’de yetiştirilen baklagiller şunlardır;

    Nohut ve Fasulye: Nohut ve fasulye üretimi ülkemizde Ege İç Anadolu ve Karadeniz bölgelerinde yapılmaktadır.

    Yeşil Mercimek: Ülkemizde yeşil mercimeğin en çok üretildiği bölge İç Anadolu bölgesidir.

    Kırmızı Mercimek: Ülkemizde kırmızı mercimeğin en çok üretildiği bölge Güneydoğu Anadolu Bölgesidir. Bölgenin tarımsal kaynakları arasında bu ürün büyük öneme sahiptir.

    Türkiye’de Yetişen Sanayi Bitkileri

    Türkiye’de yetiştirilen sanayi bitkileri şunlardır;

    Pamuk: Ülkemizdeki pamuk üretiminin yaklaşık yarısı Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Şanlıurfa'da üretilirken, geri kalan yarısı Karadeniz ve Ege Bölgesi'nde üretilmektedir.

    Tütün: Ülkemizdeki tütün üretiminin büyük bir kısmı Ege Bölgesi'nde gerçekleştirilmektedir. Bu bölgede oldukça kaliteli ve ihraç değeri yüksek tütün üretilmektedir. Bunun dışında Marmara, Karadeniz, Ege ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde üretimi gerçekleştirilmektedir.

    Şeker Pancarı: Ülkemizde şeker pancarı üretiminin en çok yapıldığı bölge İç Anadolu bölgesidir. Bunun dışında Marmara, Akdeniz ve Ege kıyıları da şeker pancarı tarıma açısından uygundur. Fakat ekonomik değeri daha yüksek olan diğer ürünler yetiştiği için bu bölgelerde şeker pancarı üretimi görülmemektedir.

    Keten: Bezir yağı elde edilmek için kullanılan keten tohumları ve kumaş üretiminde kullanılan keten liflerinin neredeyse tamamı İzmit çevresinde yetişmektedir.

    Kenevir: Çuval ve paspas yapımında kullanılan kenevir uyuşturucu madde imalatında kullanılması sebebiyle devlet kontrolü altında üretimi gerçekleştirilmektedir. Üretimin büyük çoğunluğu Batı Karadeniz'de gerçekleştirilmektedir.

    Haşhaş: Kapsülünden morfin elde edilmesi nedeniyle devlet kontrolünde yapılan haşhaş üretiminin büyük çoğunluğu Afyon ve Denizli başta olmak üzere Ege Bölgesi'nde üretilmektedir.

    Türkiye’de Yetiştirilen Yağ Bitkileri

    Türkiye’de yetiştirilen yağ bitkileri şunlardır;

    Ayçiçeği: En fazla üretimin Marmara Bölgesi'nde olduğu ayçiçeği Karadeniz Bölgesi hariç tüm bölgelerimizde yetiştirilmektedir. 

    Soya Fasulyesi: Soya fasulyesinin üretiminin büyük çoğunluğu Çukurova’da yetiştirilir. 

    Yer Fıstığı: Akdeniz Yakası'nın en çok üretildiği bölgedir. 

    Susam: Akdeniz Ege ve Güneydoğu sana en çok üretildiği bölgelerdir. 

    Zeytin: Başta Ege Bölgesi olmak üzere Marmara ve Akdeniz Bölgesi'nde yoğun olarak zeytin üretimi gerçekleştirilmektedir. 

    Türkiye’de Yetiştirilen Sebzeler

    Türkiye’de yetiştirilen sebzeler genellikle tarıma daha elverişli olan sıcaklık ve sulama koşullarının daha verimli olduğu kıyı bölgelerinde gerçekleştirilmektedir. Ülke ekonomisine bu alanın büyük faydası vardır. Başı Akdeniz'in çektiği bu alan Ege ve Marmara Bölgesi olarak en çok sebzenin yetiştirildiği bölgeler olmaktadır.

    Türkiye’de Yetiştirilen Meyveler

    Türkiye’de yetiştirilen meyveler şunlardır;

    Turunçgiller: Ülkemizdeki turunçgillerin büyük bölümü Akdeniz kıyılarında yetişmektedir. Daha sonra Güney Ege kıyıları ve Rize çevresinde turunçgil yetiştirilmesi daha sık görülmektedir. 

    Üzüm: Özellikle ihracat değeri yüksek olan çekirdeksiz üzümün yetiştirildiği Ege Bölgesi, üzüm üretiminde başı çekmektedir. Ege'nin ardından Güneydoğu Anadolu ve İç Anadolu Bölgesi üzüm üretiminde önemli bölgelerdir.

    Elma: Büyük oranda Akdeniz ve İç Anadolu Bölgesi'nde üretilen elma, üzümden sonra ülkemizde en çok yetiştirilen meyveler arasında yer almaktadır.  

    Yazı kaynağı : www.pulluk.com

    Türkiye'de yetiştirilen tarım ürünleri

    Türkiye'de yetiştirilen tarım ürünleri, Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye'deki nüfusun büyük çoğunluğu tarım sektöründe çalışmaktaydı. Ancak bu dönemdeki tarım anlayışı daha çok geleneksel yöntemler eşliğinde yapılıyordu. Tarımın bu şeklide yapılmasında ülkenin yeni kurulmuş olması ve farklı dönemlerde farklı devletlerle topyekün savaşlar yapmasından kaynaklanan ekonomik darlıktır. İlerleyen dönemlerde devletin tarım politikaları değişmiş ve daha farklı tarım yöntemleri uygulanmıştır. Bu farklı yöntemlerle birlikte tarımda makineleşme de artmıştır. Tarımda makineleşmenin artmasına paralel olarak da göçler yaşanmıştır. 1950-1960 yılları arasında uygulanan ekonomi politikası ile çiftçiye verilen tarım kredileri artmıştır ve tarım ürünleri için yüksek fiyat politikası izlenmiştir. Genel olarak 1950'li yıllardan sonra Türkiye'de tarım arazilerinin genişletilmesi, makine kullanımının artması ile sulama ve gübreleme gibi çalışmalar hızlanmıştır. Türkiye'de tarımsal faaliyetler ve buna bağlı olarak da yetiştirilen tarımsal ürünler bölgeden bölgeye göre farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıkların temel sebepleri arasında Türkiye'nin eğimli ve yüksek bir arazi yapısına sahip olması başta gelmektedir. Türkiye'nin özel ve matematik konumu tarımsal faaliyetleri kısıtlamasına sebep olduğu gibi çeşitli olmasına da katkı sağlamaktadır. Türkiye'nin orta kuşakta bulunması ve dört mevsimi yaşaması da tarımsal çeşitliliği arttıran etmenlerdendir. Türkiye'de aktif nüfusun 1/4'ü tarım sektöründe çalışmakta ve milli gelirin yüzde 10'u tarımsal faaliyetlerden sağlanmaktadır. Türkiye'de ekili dikili alanlarda en fazla tahıllar, daha sonra ise endüstri bitkileri ile sebze ve baklagiller gelmektedir. Türkiye'de yetiştirilen fındık, fıstık, incir, üzüm, tütün ve çeşitli sebze meyveler ihracatta pay sahibidir. Ayrıca Türk sanayisi de çoğunluklu olarak ham maddesi tarımsal faaliyetlere dayanan ürünlerden oluşmaktadır. Türkiye'de tarımı destekleyen kayda değer kuruluşlara Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, Toprak Mahsulleri Ofisi ve Ziraat Bankası örnek verilebilir.[1][2][3][4][5]

    Bölge özelliklerinin tarıma etkisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'nin doğu kesimlerinin dağlık ve engebeli olmasından ötürü bu yörelerdeki tarım alanları sınırlı olmuştur. Erzurum, Kars ve Hakkâri gibi yerler bu tanıma örnek gösterilebilir. Bu bölgedeki tarım faaliyetleri genellikle dağların arasında kalan alçak olan ovalarda yapılmaktadır. Yükseltinin fazla olması, yaz mevsiminin kısa, kış mevsiminin uzun olması ve bunlara bağlı olarak yıllık güneşlenme süresinin kısa olması da tarımsal faaliyetleri sınırlandırmıştır. Bu bölgelerde tarıma alternatif olarak hayvancılık sektörü gelişmiştir. Bu yörelerde yaşayan insanlar, bozkırların geniş yer kapladığı alçak yerlerde küçükbaş; çayırların geniş yer kapladığı yerlerde ise büyükbaş hayvancılıkla ilgilenmektedir. Genellikle mera hayvancılığı daha fazla görülür. Türkiye'nin güneyinde iklim şartlarının elverişli olması çeşitliliği artırmıştır. Bu bölgelerde buğday hasadından sonra mısır ve soya fasulyesi gibi ürünler ekilmektedir. Tarım yapmak için uygun olan bu bölgelerde hayvancılık faaliyetleri de yapılmaktadır. Bu yörelerde hayvancılık faaliyetleri başta kıl keçisi olmak üzere küçükbaş hayvancılık üzerinedir. Türkiye'nin güneydoğusunda ise GAP ile sulu tarıma geçilmiştir. Bu proje ile daha önce burada yetiştirilmeyen ürünlerin de yetiştirilmesine olanak sağlamıştır. Bu proje öncesinde pamuk en fazla Akdeniz ve Ege bölgelerinde yetiştirilirken bu proje sonrasında en fazla Güneydoğu Anadolu bölgesinde yetiştirilmeye başlanmıştır. GAP'ın ulaşmadığı bölgelerde ise nadas uygulaması yapılmaktadır. Orta Anadolu'da ise genel geçim kaynağı hayvancılık ve tahıl üretimi üzerinedir. Bu bölgede yer şekilleri sade olduğu için makineli tarım yapılmaktadır.[5][6]

    Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'nin özel ve matematik konumu çeşitli yönlerden tarımsal faaliyetleri etkilemektedir. Bunların dışında yıkıcı olan beşeri faaliyetler de tarımsal anlamda farklılıklara sebebiyet vermektedir.[4][5][7]

    İklim[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye orta kuşak ülkesi olduğu için iklim özellikleri farklılıklar gösterir. Doğu Anadolu Bölgesi'nde karasal iklim, İç Anadolu Bölgesi'nde step iklimi, ve bölge adına göre isimlendirilmiş Akdeniz iklimi ve Karadeniz iklimi bölgelerde hakim olan doğal faktörlerdir. Karadeniz bölgesi en çok yağış alan bölgedir. Özellikle Doğu Karadeniz ayrımında olan Rize şehri, yıllık ortalama yağış miktarında ilk sıradadır. Karadeniz ikliminde her mevsimin yağışlı olmasında dolayı bu bölgenin yağış rejimi düzenlidir. Bu bölgede en fazla Fındık, çay, mısır ve tütün yetişir. Ayrıca kışların ılık geçmesinden dolayı dağların bakı durumuna paralel olarak güney yamaçlarda turunçgil de yetiştirilir. Akdeniz bölgesinde ise kışlar yağışlı yazlar ise sıcak ve nemli geçmektedir. Bu bölgenin yağış rejimi düzensizdir. Genellikle kış ılıklığı isteyen zeytin ve turunçgiller bu bölgede yetiştirilmektedir. Türkiye kuzeyden ve güneyden yüksek sıra dağlara sahip olduğu için dağların bakımı durumu da tarımı etkilemektedir. Türkiye'de ve Kuzey Yarımküre'deki tüm dağların güney yamaçları bakı etkisindedir. Bakı etkisinde olan bölümlerde sıcaklık ve nem yüksektir. Bu yamaçlar, tarım ürünleri yetiştirmek için kuzey yamaçlara göre daha idealdir. İç Anadolu bölgesi ise nem ve sıcaklık açısından yetersizdir. Bu bölgedeki Tuz golü ve çevresindeki iller oldukça az yağış almaktadır. En fazla yağışı sonbaharda alan bu bölgenin yağış rejimi de düzensizdir. Düşük sıcaklara dayanıklı olan elma ve üzüm gibi ürünler iç kesimlerde yetiştirilen tarımsal ürünlere örnek verilebilir. Ayrıca İç kesimlerdeki tarımsal üretim alüvyal ovalarda ve vadilerde yoğunlaşmıştır.

    Yerşekilleri[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye üçüncü jeolojik zamanda oluşmuş genç bir arazi yapısına sahiptir. Türkiye'nin genç bir araziye sahip olmasından dolayı akarsular henüz denge profiline ulaşmamıştır. Ülkenin yükseltisi ise batıdan doğuya doğru artmaktadır. Akdeniz bölgesinde karstik araziler yaygındır. Bu bölgedeki sıra dağlar, tıpkı Karadeniz'de olduğu gibi deniz etkisinin iç kesimlere ulaşmasını engellemektedir. Deniz etsinin iç kesimlere ulaşmaması ve yükseltin fazla olmasından dolayı İç Anadolu'da tarımsal üretim dar bir alana sıkışmaktadır. Türkiye'de yerşekillerinin engebeli olması ve toprağın ince olması yapılan tarımsal faaliyetleri düz ovalarda ve vadilere sıkıştırmıştır. Akarsuların etkili olduğu delta bölgeleri ise tarımsal üretim için yararlıdır. Ayrıca tarım için önemli olan ulaşım ağları ise bu engebeli alanlardan dolayı farklılık göstermektedir.

    Sulama[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye tarımını etkileyen en önemli sorun sulamadır. Türkiye genel olarak yarı kurak iklim şartlarının etkisi altındadır. Ülke topraklarının büyük bir kısmının Asya'da olması da yazların sıcak ve kurak geçmesinde etkili olmuştur. Sıcaklık ortalamalarının fazla olması tarımdaki su ihtiyacını daha artırmıştır. Türkiye'de sulanabilen toprakların oranı %25'e yakındır. Sulama imkânlarının fazla olduğu yerlerde, bu imkânın fazla kullanılması ise toprak verimini düşürmektedir. Tarımda sulama sıkıntısı çeken bölgelerin başında İç Anadolu Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi gelir. Ege Bölgesi'ndeki Menteşe yöresi de sulama ihtiyacının fazla olduğu yerlerdendir. Sulamada sıkıntı yaşamayan tek bölge ise Karadeniz Bölgesi'dir. Tarımda sulama ihtiyacı kadar, var olan suyun bilinçli bir şekilde kullanılması da diğer faydalı etkenlerdendir.

    Gübreleme[değiştir | kaynağı değiştir]

    Tarımda gübreleme topraktaki eksik minerallerin giderilmesine yöneliktir. Genellikle sulamadan sonra verimi artırabilmek için gübreleme yapılmaktadır. Gübreler doğal ve suni (yapay) olmak üzere iki çeşittir. Türkiye'de hayvancılığın gelişmesi ile gübreleme arasında bağlantı vardır. Özellikle hayvan dışkıları doğal gübre olarak kullanılmaktadır. Fakat hayvan dışkılarının (tezek) kurutularak yakılması, bu gübreleme olanığını azaltmaktadır. Suni gübreler ise ekonomik anlamda çiftçiye daha masraflı gelmektedir. Ayrıca tarımda suni gübrelerinin bilinçsiz bir şeklide kullanılması çevreye zarar vermektedir. Türkiye'de gübre ihtiyacını genellikle dışarıdan ithal eden bir ülke konumundadır.

    Makineleşme[değiştir | kaynağı değiştir]

    Tarımda makineleşmenin temelleri sanayi devrimine dayanmaktadır. Toprağın kısa sürülmesi ve hasadın yapılması makinelerle ile daha kolaydır. Türkiye'de, cumhuriyetin ilk yıllarında insan ve hayvan gücüne dayalı geleneksel bir tarım sektörü oluşmuştur. 1950'li yıllardan sonra ise makineleşme artmıştır. Makineleşmenin etkisiyle ekili alanların oranı artmış fakat buna ters olarak da hayvanların otlak alanları azalmıştır. Bu sebeple tarımdaki makineleşme dolaylı olarak hayvancılığı da etkilemiştir. Ayrıca tarımdaki makineleşme ile iş gücüne duyulan ihtiyaç azaldığından kırsal kesimden kentlere doğru göç hareketleri yaşanmıştır. Türkiye tarımındaki makineleşme daha çok düz alanlarda gelişmiştir, dağlık ve engebeli olan bölgelerde ise makineleşme oranı daha az olmuştur.

    Miras kavgaları[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'deki kırsal alanlarda toprağa bağlı olarak aile fertleri arasında anlaşmazlıklar olmaktadır. Bu anlaşmazlıklar sonucunda tarım toprakları hak sahibi aile fertleri arasında paylaşılmaktadır. Bu paylaşım ile kişilere düşen küçük topraklardan elde edilen gelir ile tarıma olan ilgi azalmaktadır.

    Türkiye'de yetiştirilen tahıl ürünleri[değiştir | kaynağı değiştir]

    Buğday, arpa, çavdar, yulaf, mısır ve pirinç gibi ürünler tahıllar grubuna girmektedir. Tahıllara "hubutat" da denmektedir. Türkiye'de en fazla ekim alanına sahip olan ve en fazla üretilen tarım ürünleri %56 ile tahıllardır. Tahılların temel besin kaynağı olması, Türkiye ikliminin tahıl üretimine uygun olması ve nüfus artışına bağlı olarak tahıl ihtiyacının da artması, Türkiye'de tahıl üretimini artıran etkenlerden olmuştur.[1][3][5][6]

    Buğday[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de en fazla üretilen tarım ürünüdür. Buğday, filizlenme döneminde yağış, olgunlaşma döneminde ise sıcaklık ve kuru havaya ihtiyaç duymaktadır. Türkiye'deki yaz yağışları ve yükseltiye bağlı olarak var olan düşük sıcaklıklar buğday üretimini kısıtlamaktadır. Türkiye'de her mevsim yağışlı olan Doğu Karadeniz bölgesi ile düşük sıcaklık ortalamasına sahip olan Kuzeydoğu Anadolu hariç her yerde buğday üretimi yapılabilmektedir. Buğday üretimi en fazla İç Anadolu Bölgesi'nde yapılmaktadır. Bu bölge dışında Marmara, Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde de buğday üretimi yaygındır. Yetiştirilen buğdaylar, Akdeniz'de mayıs, İç Anadolu'da temmuz ve Doğu Anadolu'da ise ağustos ayında hasat edilmektedir.

    Arpa[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de buğdaydan sonra en çok üretilen tahıl türüdür. Arpanın yetiştirilme şartları buğday ile paralellik göstermektedir. Arpa, buğdaya göre daha kısa bir zaman diliminde yetişir. Arpa üretimin yarıya yakını Türkiye'nin iç kesimlerde yapılmaktadır. Arpalar hayvan yemi ve bira sanayisinde kullanılır. Arpa bitkilerinin boyu 35 ile 100 cm arasında değişmektedir. Türkiye, Gıda ve Tarım Örgütü'nün (FAO) 2013 verilerine göre 7.9 milyon ton arpa üretimi ile dünyada 6. sıradadır

    Çavdar ve yulaf[değiştir | kaynağı değiştir]

    Tahıllar grubundan olan çavdar ve yulaflar hem hayvanlara yem olarak hem de bisküvi yapımında kullanılır. Çavdar ve yulafın üretim miktarı diğer tahıllara göre daha azdır. Çavdarlar ve yulaflar soğuğa dayanıklıdır ve yüksek kesimlerde daha fazla yetiştirilir. Çavdar, 1-2 metreye kadar uzanan boylarıyla arpalara oldukça benzemektedir. Türkiye çavdar üretiminde dünyada 7. sıradadır.

    Mısır[değiştir | kaynağı değiştir]

    Mısır sıcak ve nemli iklim bölgelerinde yetişmektedir. Son yıllarda Türkiye'de gelişen sulama imkânlarıyla da yetiştirildiği alanlar genişlemiştir. Mısır üretimi Karadeniz ve Marmara bölgelerinde doğal olarak, diğer bölgelerde ise sulama ile yetiştirilmektedir. Türkiye'de yağ sanayisinde de kullanımı ile birlikte Akdeniz Bölgesi'nin kıyı kesimlerinde daha çok yetiştirilmeye başlanmış ve üretimde ilk sırayı bu bölge almıştır. Türkiye'de 2015 yılında  4,6 milyon ton üretilmiş, 2015 yılında ise 5,9 milyon seviyesine ulaşmıştır.

    Pirinç (çeltik)[değiştir | kaynağı değiştir]

    Kök sistemi bol suya ihtiyaç duyan bu tahıl türü genellikle su içerisinde yetişir. Kurak yerlerde ise sulama ile üretimi yapılmaktadır. Türkiye'de yeraltı suyunun yüzeye yakın olduğu bölgeler ile ova ve akarsuların vadi tabanlarında yetiştirilmektedir. Başta Meriç havzası olmak üzere Bafra, Çarşamba ovaları, Çukurova'nın alt kesimleri, Amik Ovası, Tosya Ovası ve GAP ile birlikte Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde üretimi yapılmaktadır. Dünyada en fazla pirinç üretimi Güneydoğu Asya'da, özellikle de Muson Asyası'nda yapılmaktadır.

    Fotoğraf galerisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de yetiştirilen endüstri (sanayi) bitkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

    Üretilip hasat edildikten sonra doğrudan doğruya kullanılmayan ve farklı sanayi kuruluşlarında işlendikten sonra ürün olarak kullanabilen bitkilere endüstri bitkileri denir. Endüstri bitkileri arasında Türkiye'de en fazla ekili dikili alana sahip ürünler: pamuk, ayçiçeği, ve şeker pancarıdır.[1][3][4][5]

    Tütün[değiştir | kaynağı değiştir]

    Kıraç topraklarda daha iyi yetişen tarım ürünüdür. Tütün olgunlaşma döneminde nem ve sıcaklığa ihtiyaç duymaktadır. Sigara, puro ve kimya sanayisinde ham madde olarak kullanılmaktadır. Yetiştirilen tütünler kurutularak işlenir. Türkiye'de iklim ve toprak şartlarına göre farklı bölgelerde tütün üretimi yapılmaktadır. Ege Bölgesi'nde: Manisa, İzmir, Denizli, Aydın, Uşak Muğla, Marmara Bölgesi'nde; Balıkesir, Bursa, Karadeniz Bölgesi'nde; Samsun, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Bitlis, Muş, Malatya, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Adıyaman, Akdeniz Bölgesi'nde; Hatay ve çevresi tütün üretimi yapılan başlıca alanlardandır. Türkiye'de tütün üretimi devletten alınan yasal izinle yapılmaktadır. Türkiye, Gıda ve Tarım Örgütü'nün 2005 verilerine göre dünyada en fazla tütün eken 6. ülke konumundadır.

    Pamuk[değiştir | kaynağı değiştir]

    Yetişme döneminde bol su, olgunlaşma döneminde ise sıcaklık ve kuru hava isteyen tarım ürünüdür. Pamuk alüvyal topraklarda daha kolay yetişmektedir. Hasat döneminde yağış olan iklim bölgelerinde yetişmesi kısıtlı olmuştur. Buna örnek olarak Karadeniz kıyıları verilebilir. Ayrıca uzun bir yaz dönemi isteyen pamuk, iç kesimlerde, özellikle de yükseltisi fazla olan yerlerde üretimi yapılamaz. Türkiye'de pamuk üretimi en çok Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yapılmaktadır. Bu bölgeyi Kıyı Ege, Akdeniz ve Doğu Anadolu bölgeleri takip etmektedir. Pamuktan elde edilen lif, tohum ve küspe, sanayi faaliyetlerinde de kullanılır. Çekirdeğinden ise yağ üretimi yapılır. Türkiye, Gıda ve Tarım Örgütü'nin 2011 verilerine gere dünyada en fazla pamuk üreten 7. ülke konumundadır.

    Şeker pancarı[değiştir | kaynağı değiştir]

    Şeker pancarı ilkbahar döneminde yağış, yaz döneminde ise sıcak bir hava ve sulama ister. Şeker pancarının suyundan şeker elde edilirken posasından ise küspe elde edilir. Şeker pancarı hasat edildikten hemen sonra işlenmesi gereken bir tarım ürünüdür. Türkiye'de 1926 yılında Uşak ve Alpullu'da kurulan şeker fabrikaları ile birlikte şeker üretimi de ivme kazanmıştır. Şeker pancarı Türkiye'de en çok İç Anadolu Bölgesi'nde üretilmektedir. Yetiştirildiği diğer bölgeler ise: İç Batı Anadolu, Orta ve Batı Karadeniz, Marmara ve Doğu Anadolu Bölgesi'dir. Yaz yağışlarının fazla olduğu Karadeniz Bölgesi'nde ve sıcaklık ile buna paralel olarak da sulama ihtiyacının fazla olduğu Güneydoğu Anadolu bölgesindeki üretimi kısıtlıdır. Ayrıca Ege Bölgesi'nin alt kesimlerinde daha fazla gelir sağlayan tarım ürünleri üretildiği için bu bölgede de şeker pancarı üretimi azdır. Pancar atıkları hayvanlara yem olarak da verilmektedir, bu sebepten şeker fabrikalarının çevresinde besicilik faaliyetleri gelişmiştir. Türkiye, Gıda ve Tarım Örgütü'nün 2013 verilerine göre dünyada en fazla şeker pancarı üreten 5. ülke konumundadır.

    Çay[değiştir | kaynağı değiştir]

    Yaprakları için üretilen bitkidir. Çay bitkisi yıkanmış ve kireçsiz topraklarda, ayrıca da bol yağışın olduğu, nemli, bulutlu ve serin iklim bölgelerinde yetişmektedir. Tarım için üretilen çay bitkisinin boyu 1 ile 1,5 metre arasında değişmektedir. Türkiye'de çay bitkisinin yetişme alanı kısıtlıdır. Doğu Karadeniz'de Rize şehri başta olmak üzere Trabzon, Giresun ve Artvin'de çay üretimi yapılmaktadır. Rize şehrindeki fabrikalarda çay yaprakları fermante edilerek (kurutularak) işlenmektedir. Türkiye'de çay üretimi 1940'lı yıllardan sonra ivme kazanmış 1971 yılında ise çayın üretimini ve kalitesini kontrol etme amacıyla Çay Kurumu (Çay-Kur) kurulmuştur.[kaynak belirtilmeli]

    Haşhaş[değiştir | kaynağı değiştir]

    Haşhaş, yaz aylarının sıcak geçtiği ve orta derecede yağış alan yerlerde yetişmektedir. Haşhaş kapsülünden afyon adlı uyuşturucu, tohumlarından yağ, küspesinden ise hayvan yemi elde edilmektedir. Türkiye'de haşhaş üretimi ise uzun yıllardır yapılmaktadır fakat bu üretim devlet iznine bağlıdır. Üretilen haşhaşın %90'ı tıbbi amaçlı olarak ihraç edilmektedir. Türkiye'de en fazla Afyonkarahisar'da üretilmektedir.

    Keten ve Kenevir[değiştir | kaynağı değiştir]

    Keten tropikal iklim bölgelerinde yetişmektedir. Ketenin liflerinden kumaş ve kot bezi yapılırken, tohumundan ise boya sanayisinde kullanılan bezir yağı elde edilir. Kenevir lifleri ise sert bir yapıya sahip olduklarından çuval ve gemi halatı yapımında kullanılır. Türkiye'de keten ve kenevir üretimi en çok Batı Karadeniz'de Sinop, Kastamonu, Zonguldak çevresi ve Marmara'nın Kocaeli ilinde üretilmektedir. Kenevir bitkisi uyuşturucu yapımında kullanıldığı için üretimi devlet iznine bağlıdır. Mayıs 2020'de Sakarya Büyükşehir Belediyesi, Tarım AŞ bünyesinde Sakarya’da endüstriyel kenevir üretimine başlayacaklarını açıklamıştır.[8]

    Fotoğraf galerisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de yetiştirilen yağ bitkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de üretimi yapılan yağlı ve tohumlu bitkiler: Zeytin, Ayçiçeği, Soya fasulyesi, Yer fıstığı, Anason, Gül ve Susam'dır. Bunlar arasında en fazla üretimi yapılanlar zeytin ve ayçiçeğidir.[1][3][4][5]

    Zeytin[değiştir | kaynağı değiştir]

    Zeytin Akdeniz iklimine has bir bitki türüdür. Genellikle kışların ılık geçtiği ve don olayının görülmediği kıyılarda üretimi yapılır. Meyvesi sofralık zeytin ve yağ olarak kullanılır. Türkiye'de, Ege Bölgesi'nde yetiştirilenler daha çok yağlı zeytin üretimi olurken, Marmara'da yetiştirilenler ise sofralık zeytin ayrımına girmektedir. Türkiye'de genel olarak bakıldığında ise en fazla zeytin üretimi Ege Bölgesi'nde yapılmaktadır. Güney Marmara, Akdeniz kıyıları, ve Kilis çevresi de zeytin üretiminin yaygın olduğu yerlerdir. Ayrıca mikroklima iklim şartlarına bağlı olarak Çoruh-Kelkit vadisinde de yetişmektedir. Türkiye'de zeytin üretimini olumsuz etkileyen faktörlere: gübre yetersizliği, sırıkla çırpma yoluyla yapılan hasat ve budama hataları örnek verilebilir. Türkiye, Gıda ve Tarım Örgütü'nün 2011 verilerine göre dünyada en fazla zeytin üretimi yapılan dördüncü ülke konumundadır.

    Ayçiçeği[değiştir | kaynağı değiştir]

    Ayçiçeği yetişme döneminde yağış, olgunlaşma döneminde ise sıcak hava koşulları ister. Türkiye'de bitkisel yağ üretiminde en çok kullanılan ürün ayçiçeğidir. Ayçiçeği çerez (Ayçekirdeği) ve hayvan yemi olarak da kullanılır. Türkiye'de bol yağış alan Doğu Karadeniz bölgesi hariç her yerde yetiştirilmektedir. Ayçiçeği üretiminin %70'i Marmara Bölgesi'nde bulunan Edirne, Tekirdağ, Kırklareli, Bursa ve Balıkesir illerinde yapılmaktadır. İç Anadolu ve ve Orta Karadeniz bölgesi ise ayçiçeği üretimi yapılan diğer bölgelerdir. Güneydoğu Anadolu ve Kuzey Doğu Anadolu'da ise üretimi kısıtlıdır.

    Soya fasulyesi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Soya fasulyesi protein bakımından zengindir. Yağ üretiminde kullanılmasının dışında kuru ve yaş sebze olarak da kullanılır. Tavuklara yem olarak da verilmektedir. Sanayide geniş kullanım alanına sahiptir ve ekildiği bölgelerde azot miktarını artırarak toprak verimini etkilemektedir. Türkiye'de doğal yetiştirme alanları: Orta ve Doğu Karadeniz bölümüdür fakat bu bölgelerde daha çok fındık ve çay üretimi yapıldığından, soya fasulyesinin buralardaki üretimi azalmıştır. Soya fasulyesinin yetişme süresi kısa olduğundan Çukurova, Antalya Ovası ve Ege kıyılarında ise ikincil ürün olarak yetiştirilmektedir.

    Yer fıstığı ve susam[değiştir | kaynağı değiştir]

    Yer fıstığı sıcak ve nemli iklim bölgelerinin gevşek topraklarında yetişmektedir. Hem kuru yemiş hem de yağ sanayisinde kullanılmaktadır. Türkiye'de yer fıstığı üretiminin %90'ı Akdeniz Bölgesi'nde yapılmaktadır. Osmaniye ve Adana yer fıstığı üretiminde öne çıkan şehirler arasındadır. Susam ise daha çok Marmara, Ege, Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu'da üretilmektedir. Susamın tohumundan yağ elde edilirken ayı zamanda tahin, pasta, bisküvi ve simit yapımında da kullanılır.

    Fotoğraf galerisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de yetiştirilen baklagiller[değiştir | kaynağı değiştir]

    Fasulyebaklanohutsoyamercimekbezelye gibi ürünlerden oluşur. Daha çok kuru şeklide tüketilmekte olup Türkiye'nin iç ve dış ticaretinde pay sahibidirler. Türkiye 1980'li yıllardan itibaren baklagil üretiminde ivme kazanmıştır. Bu ivmenin nedenler arasında nadas alanlarının kısıtlanması ve kırsal kesim projelerinin desteklenmesi örnek verilebilir. 2005 yılı istatistiklerine göre Türkiye'de bulunan 28.6 milyon hektarlık tarım arazisinin 18.7 milyonluk hektarında tarla ürünleri yetiştirilmektedir. 18.7 milyonluk alanın % 6.2'sinde yemeklik baklagiller yetiştirilmektedir. Bakliyat üretiminde nohut ilk sırada yer almaktadır, ardından da sırasıyla mercimek, fasulye, börülce ve bezelye gelmektedirler.[1][3][4][5]

    Mercimek[değiştir | kaynağı değiştir]

    Mercimek yetişme döneminde yağış, olgunlaşma döneminde ise sıcak ve kuru bir hava ister. Türkiye'de kırmızı mercimek en fazla Güneydoğu Anadolu'da, yeşil mercimek ise İç Anadolu'da üretilmektedir. Mercimekler yüksek protein içerdiklerinden insan gıdası olarak oldukça fazla tüketilir. Harman edilen mercimekler selektörleme işlemiyle içindeki yabancı maddelerden arındırılır. Türkiye'de baklagiller arasından en fazla mercimek ve nohut üretilir.

    Nohut[değiştir | kaynağı değiştir]

    Nohut yarı kurak iklim bölgelerinde yağmura bağlı olarak yetişir. Türkiye'de baklagiller arasında en fazla yetiştirilen üründür. Ani soğuklara ve sert kışlara karşı hassastır. Türkiye'de nohut ekimi en erken ilkbahar mevsiminde yapılır. Nohut üretimi en fazla İç Anadolu, İç Ege ve Güneydoğu'da yapılır, ayrıca ihracatta pay sahibidir.

    Fasulye[değiştir | kaynağı değiştir]

    Fasulye yükseltisi 1500 metreyi geçmeyen ve yaz aylarında sulanabilen bölgelerde yetiştirilir. Fasulye ılık iklim sebzesi olarak da bilinir. Yetiştirildiği bölgelerde sıcaklığın 2 veya 3 dereceye kadar düşmesi fasulyeye zarar verir. Türkiye'nin kıyı bölgelerinde sulanabilen alanlarda yetişirken, iç bölgelerde ise akarsu boylarında fasulye yetiştiriciliği yapılmaktadır. Fasulyeler de tıpkı mercimekler gibi protein bakımından zengindir ve insan gıdası olarak kullanılmaktadır.

    Bezelye[değiştir | kaynağı değiştir]

    Bezelye de tıpkı diğer baklagillerde olduğu gibi insan gıdası olarak kullanılır. Protein,karbonhidrat, A, B ve D vitaminlerince zengindir ve birçok çeşidi vardır.

    Fotoğraf galerisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de yetiştirilen meyveler[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de iklim çeşitliliğine bağlı olarak farklı meyve türleri yetişmektedir. Birçok meyvenin anavatanı olmakla beraber bazılarının da üretiminde dünyada ön sıralarda gelir. Türkiye'de meyve bahçeleri ekili-dikili alanın sadece %3'üne denk gelmektedir.[1][3][5]

    Fındık[değiştir | kaynağı değiştir]

    Bol yağış alan serin bölgelerde yetişmektedir. Yetiştiği iklim bölgelerinde kış sıcaklığı 5 ile 6 derece arasındayken, yaz sıcaklığı ise 20 ile 25 derece arasında değişmektedir. 0 ile 500 metre yükseklikler arasında yetişir. Türkiye'de en çok yetiştirildiği bölge Orta ve Doğu Karadeniz'in kıyı kesimleridir. Bu bölgelerde kış sıcaklığın düştüğü zamanlarda fındık üretimi de olumsuz etkilenmektedir. Doğu Karadeniz'de bulunan Rize'de çay üretimi fazla olduğu için fındık üretimi sık tercih edilmez fakat Ordu, Giresun ve Trabzon'daki fındık üretimi fazladır. Türkiye'de fındık üretimi oransal olarak %80 ile Karadeniz ve %20 ile Marmara Bölgesi'nde yetiştirilir. Türkiye fındık üretiminde dünyada ilk sırada gelir ve üretilen fındığın çoğu ihraç edilir. Türkiye fındık üretim alanları üç ana gruba ayrılır.

    I. Standart bölge: Giresun, Ordu, Trabzon, Rize, Artvin. Eski fındık yetişme alanlarıdır. Bu alanlarda fındık ocakları yaşlı, verim oldukça düşük, yıllık üretim değişimleri fazladır.

    II. Standart bölge:Samsun, Sinop, Sakarya, Düzce, Zonguldak, Bartın, Kastamonu, Kocaeli. Daha genç, derin topraklı, tekniğine uygun dikilmiş fındık bahçeleri yer alır. Verim oldukça yüksektir.

    III. Çerezlik bölge: Yukarıda sayılan standart alanın dışındaki illerimizde kapsar. Üretim ve verim fazla değildir, yakın çevresinde tüketilir, istatistiklere dahil edilmez.

    Dünyanın en büyük fındık alımı yapan şirketleri, üretimin Türkiye'nin tekelinden çıkması ve daha ucuza fındık temini için, Arjantin, Gürcistan, Ermenistan gibi ülkelerde fındık yetiştirilmesine teşvik ve araştırma yapmaktadır.

    Turunçgil[değiştir | kaynağı değiştir]

    Narenciye adı diğer yaygın kullanımıdır. Mandalina, portakal, greyfurt, limon ve turunçtan oluşur. Güneydoğu Asya ise anavatanıdır. Bol su isteyen bu meyveler kış sıcaklığının 0 derecenin altına düşmediği yerlerde yetişebilmektedir. Türkiye'de Rize ve çevresi hariç diğer yerlerdeki üretimi sulama ile yapılır. En fazla Akdeniz Bölgesi kıyı kesiminde yetişir. Mersin, Adana, Antalya ve Hatay'da üretimi oldukça fazladır. Ege kıyıları ve Doğu Karadeniz ise diğer üretim bölgeleridir. Üretilen turunçgillerin belirli bir bölümü ihraç edilir.

    İncir[değiştir | kaynağı değiştir]

    Don olayı ile soğuk havalara duyarlıdır. Kış sıcaklığın 0 derecenin altına düşmediği yerlerde yetiştirilebilmektedir. Bu sebepten Türkiye'nin iç bölgelerindeki üretimi kısıtlıdır. Türkiye'de Ege kıyıları başta olmak üzere diğer kıyıya yakın yerlerde de yetişmektedir. Şehir bazındaki üretimi ise en fazla İzmir ve Aydın'dır. İncir üretiminde Türkiye dünyada ön sıralarda gelmektedir.

    Elma[değiştir | kaynağı değiştir]

    Karasal iklim bölgelerinde yetişen meyve türüdür. Üzümün ardından en çok yetiştirilen meyve türlerinden biridir. Çiçek açma dönemlerinde sıcaklığın düşmesi üretimi olumsuz anlamda etkilemektedir. Türkiye'de en fazla İç Anadolu Bölgesi'nde yetiştirilmektedir. Şehir bazında ise Niğde, Nevşehir ve Konya'daki üretimi fazladır. Orta Karadeniz'de Amasya şehri ön plana çıkarken, Gölller Yöresi'nde ise Isparta ön plandadır. Yetiştirilen elmanın bir kısmı ihraç edilir.

    Üzüm[değiştir | kaynağı değiştir]

    Üzüm bitkisinin yetiştirildiği alanlar bağlık olarak bilinir. Birçok çeşidi olan üzümün eksi 30 ve eksi 40 dereceye kadar dayanıklı olan türleri de vardır. Yaz aylarında ise sıcaklığa ve kuraklığa dayanıkla olan üzüm bitkisi Türkiye'nin her bölgesinde yetiştirilebilmektedir. Üzümün çeşidi kadar kullanım alanları da geniştir. Sofralık, meyve suyu, şaraplık, pekmezlik, pestil ve sirke olarak kullanımı yaygındır. Ayrıca kurutularak kuru yemiş şeklinde de tüketilir. Türkiye'de başta Ege kıyıları olmak üzere İç Anadolu'da Nevşehir ve çevresi ile Güneydoğu Anadolu'da Gaziantep Yöresi'ndeki üretimi yoğun şekildedir. Türkiye'de elma ile birlikte en çok üretilen meyve türüdür.

    Kayısı[değiştir | kaynağı değiştir]

    Kayısı meyvesi Türkiye'de Doğu Anadolu Bölgesi ile Doğu Karadeniz Bölgesi'nin yüksek kesimleri hariç her bölgede yetiştirilebilmektedir. Malatya ilindeki üretim, ülke genelindeki üretimin yarısına denk gelmektedir. Ankara, Elazığ, Konya ve İzmir üretimin yoğun olduğu diğer şehirlerdir. Kurutulmuş kayısı üretiminde Türkiye dünyada ön sıralarda gelmektedir.

    Ceviz[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye ceviz üretimi yıllara göre dalgalanmalar gösterir; 2011: 180.000 ton, 2012: 203.000, 2013: 212.000, 2014: 180.000 ton. Türkiye cevizin ana vatanlarından biri olması, ağaç varlığı fazla olmasına karşın ihtiyacını kendi karşılamakta zorlanmaktadır. Son yıllarda desteklerle birlikte kaplama ceviz bahçeleri artmıştır. Türkiye 2000 yılında 108.000 ton ceviz tüketirken bu rakam 2014 yılında 217.000 tona ulaşmıştır. 1960'larda ceviz ihracatı yapan Türkiye ceviz ithal eder hale gelmiştir. 2011'de 46.000 ton olan ithalat, 2014 yılında 30.000 tona düşmüştür. Türkiye 2012 yılına göre üretimde dünya 4. konumdadır; Çin: 1.700.000 ton, İran 450.000, ABD 425.000 ton, Türkiye 194.000 ton. Türkiye'de Kaman, Şebinkarahisar, Kemah, Niksar, Erzincan, Göynük, Bitlis, Adilcevaz, Kahramanmaraş ve Ermenek gibi yerler ürettikleri cevizle ön plana çıkmaktadır.[10]

    Kivi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Türkiye'de 1987'de kivi yetiştirilmesi gündeme alındı, 1998'de Yalova'da deneme ekimi yapıldı, 1995'te 9 ilde kivi hasadı gerçekleşti. Yerli kivi üretimi, başlangıçta tüketimin %10'unu karşılarken, 2017'de %90'ını karşılar hale gelmiştir. Kivi Karadeniz Bölgesinin fındık-çay-mısır üçlüsünün yanına dördüncü ana ürün olarak yerleşmiştir. Kivi ziraatının 30. yılında, 2017'de 56.164 tonluk üretimle dünya 8.sidir[11].

    Üretimde önemli iller şunlardır: Samsun (3.925 ton), Bursa (3.916 ton), Sakarya (2.383 ton), Trabzon (2.046 ton), Giresun (2.021 ton), Mersin (1.468 ton), Kocaeli (1.392 ton). Bursa, Samsun ve Sakarya illeri üretimin %65,7'sini karşılamaktadır[11].

    Diğer meyveler[değiştir | kaynağı değiştir]

    Antep fıstığı: Yüksek sıcaklık ve yaz kuraklığına duyarlı olan bitkidir. Türkiye'de en fazla Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yetiştirilmektedir. Üretilen fıstığın çoğu ihraç edilir.

    Muz: Tropikal iklim bölgesinin ürünlerindendir. Türkiye'deki üretimi kış sıcaklığı düşük olmayan Antalya & Mersin arasındadır. Türkiye'deki ekim alanı dar olduğu için üretim tüketimi karşılamamakta ve diğer ülkelerden ithal edilmektedir.

    Fotoğraf galerisi[değiştir | kaynağı değiştir]

    Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

    Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

    Yazı kaynağı : tr.wikipedia.org

    Türkiye'de Yetişen Başlıca Tarım Ürünleri

    Türkiye'de Yetişen Başlıca Tarım Ürünleri

    Türkiye’de Yetişen Başlıca Tarım Ürünleri

    Ülkemiz bulunduğu coğrafi konumu nedeniyle bitki örtüsü ve  iklimi oldukça çeşitlidir. Bunun sayesinde Türkiye’de yetişen başlıca ürünler oldukça boldur. Türkiye’de yetişen başlıca ürünler hakkında bilgi için aşağıda vermiş olduğumuz alt başlıkları iyi okuyarak ve kavrayarak başarılı olabilirsiniz. ÖSYM ve MEB tarafından yapılan  sınavlar da bu tür sorular sormaktadırlar.

    Türkiye’de Yetişen Tahıl Ürünleri

    Buğday: Buğday üretiminde İç Anadolu bölgesi birinci sırada yer almaktadır. Buğday üretiminin en fazla olduğu 3 i; Konya, Ankara ve Şanlıurfa’dır.

    Arpa: Buğdaydan sonra en çok üretimi yapılan tahıl ürünü arpadır. Arpa sıcağa ve soğuğa daha dayanıklıdır. Üretimi hava koşullarına bağlıdır. Arpa üretiminde yağış olduğu dönemde üretim artar, kuraklık dönemlerde verim azalır.

    Mısır:  Mısır nemli ve ılıman bölgeleri seven bir tahıl ürünüdür. Mısır üretimi için en ideal olan bölge ise Karadeniz bölgesidir. Ancak ticaretin etkisiyle en çok mısır Akdeniz bölgesinde yetiştirilmektedir. Çukurova Türkiye’deki mısır üretiminin yarısını karşılar. Burada ki mısır üremi ticari amaçlıdır.

    Pirinç: Pirinç üretiminin büyük bölümü Marmara bölgesinden karşılanmaktadır. Edirne pirinç üretiminde ilk sıradadır. Marmara bölgesinden sonra en çok pirinç üretimi yapılan bölge ise Karadeniz bölgesidir. Samsun ve Çorum başlıca pirinç üretimini yapan şehirlerdir. Pirinç üretiminde sivrisineklerin çok olduğu ve sıtma hastalığına neden olduğundan dolayı.

    Yulaf: Yulaf, arpa üretimi yapılan bölgelerde yulaf üretimi görülür. İklim koşulları arpayla aynıdır.

    Çavdar: Soğuk iklim koşullarına daha dayanıklıdır. Doğu Anadolu bölgesinde çavdar üretimi yapılmaktadır.

    Türkiye’de Yetişen Baklagiller

    Nohut ve Fasulye: Türkiye’de nohut ve fasulye üretimi İç Anadolu, Ege ve Karadeniz bölgesinde yapılmaktadır.

    Yeşil Mercimek: Yeşil mercimeğin üretimi daha çok İç Anadolu bölgesinde görülmektedir.

    Kırmızı Mercimek: Kırmızı mercimeğin de üretimi Güneydoğu Anadolu bölgesinde yoğunlaşmıştır.

    Türkiye’de Yetişen Sanayi Bitkileri

    Pamuk: Üretimin yarıya yakını sadece Güneydoğu Anadolu bölgesinde, Şanlıurfa ‘da üretilmektedir. Pamuk üretiminin diğer yarısı ise Ege ve Karadeniz bölgesinde yapılmaktadır.

    Tütün: Tütün üretiminin yarısından fazlası Ege bölgesinden sağlanmaktadır. Burada üretilen tütün ihracat değeri yüksek olan ürünlerdir. Ege bölgesini, Marmara, Karadeniz ve Güneydoğu Anadolu izlemektedir.

    Şeker Pancarı: En fazla şeker pancarı üretimi İç Anadolu bölgesinde yapılmaktadır. Marmara, Ege ve Akdeniz  kıyılarında  şeker pancarı tarımın yapılmamasının nedeni ekonomik değeri yüksek olan diğer ürünlerin yetişmesidir. (Yağış – Karadeniz)

    Keten: Keten tohumundan bezir yağı elde edilmektedir. Keten lifleri ise kot ve keten kumaş yapımında kullanılır. Tamamına yakına İzmit çevresinde yetişir.

    Kenevir: Kenevirin liflerinden çuval ve paspas yapımında kullanılmaktadır. Hint Keneveri türünden uyuşturucu madde elde edilmektedir. Üretim ise devlet kontrolü altında yapılmaktadır. Üretimin çoğu Batı Karadeniz de elde edilmektedir.

    Haşhaş: Kapsülünden morfin elde edilmektedir. Haşhaş üretimi de devlet kontrolü altında yapılmaktadır. Başta Afyon ve Denizli olmak üzere  Ege bölgesinden elde edilir.

    Gül: Üretimi başta Isparta olmak üzere göller yöresinde yapılır.

    Türkiye’de Yetiştirilen Yağ Bitkileri

    Ayçiçeği: Karadeniz hariç bütün bölgelerde ayçiçeği yetiştirilmektedir. Ülkemizde ayçiçeği üretiminin başında Marmara bölgesi gelir. (Ergene Havzası)

    Soya Fasulyesi: Soya fasulyesi üretiminin büyük bölümü Çukurova’dan elde edilir.

    Yer Fıstığı: En fazla yer fıtığının üretildiği bölge Akdenizdir.

    Susam: Güneydoğu, Akdeniz ve Egede üretilmektedir.

    Zeytin: En fazla zeytin üretiminin yapıldığı bölge Ege bölgesidir. Ege bölgesinden sonra  Marmara ve Akdeniz gelmektedir.

    Türkiye’de Yetiştirilen Sebzeler

    Sıcaklık ve sulana  koşullarının iyi olduğu kıyı bölgelerde sebze tarımı daha elverişli bir şekilde yapılmaktadır. Bu bölgelerin başında Akdeniz gelmektedir. Akdeniz bölgesinden sonra Ege ve Marmara bölgesi sebze üretimini takip eder.

    Türkiye’de Yetiştirilen Meyveler

    Turunçgiller: Büyük bölümü Akdeniz kıyılarında yetişir. Güney Ege kıyıları ile Rize çevresinde turunçgil arımı yapılmaktadır.

    Üzüm: En fazla üzüm üretimi Ege bölgesinde yapılmaktadır. Egede üretilen çekirdeksiz  üzümün ihracatta önemli yeri vardır. Egeden sonra Güneydoğu Anadolu ve İç Anadolu bölgesi üzüm üretimini takip eder.

    Elma: Üzümden sonra üretimi en fazla olan meyvedir. Elma üretiminin büyük bölümü İç Anadolu ve Akdeniz bölgelerinden karşılanmaktadır.

    Yazı kaynağı : www.birey.net

    Yorumların yanıtı sitenin aşağı kısmında

    Ali : bilmiyorum, keşke arkadaşlar yorumlarda yanıt versinler.

    Yazının devamını okumak istermisiniz?
    Yorum yap